รที่เรียกว่าการบริการด้วยความเอาใจใส่
ในตอนที่เข้ามานั่งรอคิว พนักงานจะพาหยางจยาฮุ่ยไปทำสปามือให้ได้
หยางจยาฮุ่ยเคยเจอกับอะไรแบบนี้ที่ไหนกัน เธอถึงอายจนหน้าแดงทันใด คว้ากำมือของเฉินต้าไห่ไว้แน่นด้วยมือทั้งสองข้างไม่ยอมปล่อย
เฉินหลัวกับเฉินชางเดินไปด้านหลังเธอ กล่าวด้วยเสียงหัวเราะ “แม่ ลองดู เร็วเข้า!”
เฉินต้าไห่หัวเราะแหะๆ “ลองดูเถอะน่า ดีต่อมือ คุณดูมือคุณสิ หยาบกระด้างไปหมดแล้ว”
สุดท้ายท่ามกลางเสียงยุยงของทุกคน หยางจยาฮุ่ยจึงยอม
เฉินชางมองแม่ของตนอยู่ที่หน้าประตู ผู้หญิงที่ติดตามพ่อของตนไปทำงานตามที่ต่างๆ ผู้หญิงที่ทำงานหนักมาชั่วชีวิตโดยที่เคยไม่ปริปากบ่น
เวลาที่พ่อไปทำงานเป็นพ่อครัว หยางจยาฮุ่ยก็จะไปเป็นผู้ช่วย เป็นชีวิตที่ยากลำบาก
จนกระทั่งในตอนที่หยางจยาฮุ่ยแบมือออก จู่ๆ เฉินชางก็รู้สึกราวกับโดนบีบหัวใจไว้แน่น…
สิ่งที่เขาเห็นคือริ้วรอยเหี่ยวย่นบนมือขนาดไม่ใหญ่คู่นั้น ในร่องริ้วรอยมีคราบสกปรกที่ล้างไม่สะอาดฝังอยู่ รอบยับย่นที่หลังมือเยอะมาก ฝ่ามือหยาบกร้าน มีผิวหนังมีสีอมเหลือง ทั้งหนาและหยาบกระด้าง…
จู่ๆ เฉินชางก็รู้สึกร้าวรานอยากจะร้องไห้
มือคู่นี้ที่เลี้ยงดูตนให้เติบโตเป็นผู้เป็นคน
ส่วนเฉินหลัวก็รู้สึกว่าควบคุมน้ำตาที่เอ่อล้นขึ้นอยู่ในเบ้าตาไม่ไหวแล้ว “ผมไปห้องน้ำนะ”
กล่าวจบแล้วเขาก็หันหลังเดินออกไป เฉินหลัวเพิ่งจะเดินพ้นประตูออกมา น้ำตาก็พรั่งพรูออกมาอย่างควบคุมไม่อยู่ น้
