ัวที่สมบูรณ์
ถึงแม้ว่าครอบครัวเฉินสี่คนพ่อแม่ลูกจะไม่ถึงขั้นร่ำรวย แต่ก็จัดว่าเป็นครอบครัวที่เปี่ยมล้นด้วยความสุข
เมื่อเฉินชางเห็นเฉินต้าไห่หอบหิ้วข้าวของมาเยอะมาก เขาก็หัวเราะออกมา “พ่อ พ่อแบกข้าวของมาทำไม่เยอะแยะขนาดนี้”
เฉินต้าไห่หัวเราะลั่น “แม่แกรักแกมาก ขนของมาให้แกจนเกลี้ยงบ้านแล้ว”
เฉินหลัวเองก็ส่งเสียงหัวเราะลั่นเช่นกัน “พ่อ พ่อไม่ยุติธรรมอะ ข้าวของในบ้านเรายกให้พี่หมดเลย แล้วของของผมล่ะพ่อ ผมขอเรียกร้อง!”
เฉินหลัวหยอกล้อเสียจนเฉินต้าไห่ตีเข้าให้หนึ่งที “เดี๋ยวตีตายเลยไอ้ลูกคนนี้”
หลังจากที่เดินออกมาจากสถานีรถไฟแล้ว เฉินชางก็เรียกรถเลย แล้วเขาก็พบว่าข้าวของเยอะจนยัดใส่รถไม่หมด ก็เลยต้องเรียกรถอีกคันเพิ่มอย่างช่วยไม่ได้ แล้วก็เดินทางไปยังห้องชุดที่เฉินชางจองไว้
เฉินชางจองห้องชุดของโรงแรมหนึ่งห้องไว้ คนในครอบครัวไม่ได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันแบบนี้มานานมากมากแล้ว คิดว่าตกเย็นจะได้มีที่นั่งคุยกันได้
เฉินต้าไห่ชอบดื่มสักจอกสองจอกหลังมื้ออาหาร
เฉินชางดื่มได้นิดหน่อย เฉินหลัวตั้งแต่เด็กชอบฝึกสิ่งที่ไม่ควร เขาแอบเฉินต้าไห่ดื่มมาตั้งแต่เด็ก
แต่ก่อนเฉินชางเคยคิดว่าเด็กตามชนบทเป็นพวกเด็กแสบ ต่อมาภายหลังได้เข้ามาทำงานในโรงพยาบาลแล้วถึงได้รู้ว่าที่แท้เด็กแสบๆ พวกนี้มีทุกที่
เฉินชางพาครอบครัวไปกินมื้อเย็นที่ไหตี่เลา ทุกคนกินหม้อไฟกันอย่างมีความสุข โดยเฉพาะยิ่ง ได้ทำให้พ่อแม่ได้รู้ว่าอะไ
