มไม่มีเวลาไปครับ ผมจะพาลูกไปปีนเขา ตั๋วนี้ถ้าไม่ใช้ก็เสียเปล่า ให้คุณพาครอบครัวไปพักผ่อนด้วยกันพอดีเลย”
เฉินชางเชื่อในสิ่งที่เฉินปิ่งเซิงบอก เพราะบริษัทยามีความสัมพันธ์อันดีกับหมอในโรงพยาบาล ทุกเทศกาลจะต้องส่งคูปองท่องเที่ยวมาให้
ถึงอย่างไรเสียบริษัทยาก็กำลังทรัพย์หนา มีข้อตกลงกับสถานที่ท่องเที่ยวเหล่านั้น ซื้อตั๋วได้ในราคาพิเศษ ประเภทเดียวกันกับซื้อราคาเหมา
เฉินชางมีสีหน้าปีติยินดี “เกรงใจจังเลยครับ!”
เฉินปิ่งเซิงยื่นมือไป “ถ้าคุณไม่เอาผมเก็บแล้วนะ”
เฉินชางรีบเก็บใส่กระเป๋าเสื้อ ลุกขึ้นแล้วเดินไกลออกไป “หัวหน้าครับ ของให้แล้วจะเอาคืนได้ยังไงครับ เกินไปแล้วนะครับ”
เมื่อทุกคนเห็นสถานการณ์เช่นนั้นต่างก็พลันหัวเราะลั่นออกมา ต้าเฉินเสี่ยวเฉินมักสร้างเสียงหัวเราะให้กับทุกคนในห้องทำงานเสมอ
หวังเชียนแสดงสีหน้าอิจฉา (แง่บวก) แล้วจึงมองอันเยี่ยนจวิน “อาจารย์…หัวหน้า…”
อันเยี่ยนจวินตอบรับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “อืม จริงด้วย เสี่ยวหวัง วันชาติปีนี้พวกเราทำงานนะครับ ลำบากหน่อยนะครับ”
สีหน้าของหวังเชียนดูหมดอาลัยตายอยากในทันใด
ช่วงเวลาสุขสบายของแผนกฉุกเฉินนั้นแสนสั้น ไม่นานก็มีผู้ป่วยเข้ามาแล้ว แผนกฉุกเฉินกลับสู่บรรยากาศการทำงานที่ตึงเครียด
ช่วงนี้ผู้ป่วยมีไม่มาก ด้วยเหตุนี้อันเยี่ยนจวินกับเฉินชางก็เลยไม่จำเป็นต้องแยกกันผ่าตัด ทุกเคสเฉินชางเป็นแพทย์ผู้ผ่าตัด ส่วนอันเยี่ยนจวินเป็นผู้ช่วย มีสลับเป็
