นแพทย์ผู้ผ่าตัดบ้างในบางครั้ง โดยมีเฉินชางคอยชี้แนะ
อาศัยจังหวะในช่วงนี้ ไม่ถึงสองวันตนก็เย็บเส้นเอ็นไปได้ห้าร้อยเคสแล้ว
ระหว่างที่กำลังผ่าตัดอยู่ จู่ๆ ก็มีใครคนหนึ่งเดินพรวดพราดเข้ามา เฉินชางไม่ได้เงยหน้ามอง ทว่าอันเยี่ยนจวินเงยขึ้นมามองพอดี “หัวหน้าถาน?”
ถานจงหลินยิ้มพร้อมพยักหน้า “ครับๆ พวกคุณทำไป ผมมาดูเฉยๆ ครับ”
จู่ๆ คำพูดธรรมดาทั่วไปหนึ่งประโยคของถานจงหลินก็สร้างความรู้สึกคุกคามให้กับอันเยี่ยนจวินได้!
นี่คิดจะมาแย่งตำแหน่งผู้ช่วยงั้นรึ!
เป็นไปตามที่คิดไว้ หลังจากผ่าตัดเสร็จหนึ่งเคส ระหว่างที่เคสผ่าตัดเคสที่สองกำลังเริ่มขึ้น หลังจากที่ทั้งสามล้างมือเตรียมพร้อมแล้ว
ทันใดนั้นถานจงหลินก็กล่าวขึ้นว่า “หัวหน้าอัน คุณเหนื่อยแล้วใช่มั้ยครับ อยากจะไปพักสักหน่อยมั้ยครับ ผมเป็นผู้ช่วยแทนคุณ?”
เมื่ออันเยี่ยนจวินได้ยินเช่นนั้น ก็รู้สึกบีบหัวใจทันใด ที่แท้ก็จะมาแย่งตำแหน่งผู้ช่วยจริงๆ ด้วย
จะถอยให้?
ไม่!
อันเยี่ยนจวินส่ายหน้าอย่างเรียบเฉย “ไม่เป็นไรครับ ไม่เป็นไร ผมไม่เหนื่อย หัวหน้าถานเป็นแขก ยืนดูก็พอครับ”
ถานจงหลิน: …
เฉินชางมองถานจงหลินด้วยสีหน้าสงสัย “หัวหน้าถานครับ ที่แผนกคุณงานไม่ยุ่งหรือครับ”
ถานจงหลินหัวเราะ “ไม่ยุ่งครับ”
และในตอนนี้เอ งจู่ๆ หลี่เป่าซานก็เดินเข้ามาให้ห้องผ่าตัด เมื่อเห็นว่าถานจงหลินอยู่ในห้องผ่าตัดด้วย นัยน์ตาของเขาก็พลันหรี่แคบลงทันใด!
เขามาได้ไง
หรือว่า…
หลี่เป่
