าซานเงยหน้ามองเฉินชางทีหนึ่ง แล้วก็กล่าวพึมพำกับตนเองว่า แย่แล้ว!
ตาจิ้งจอกเฒ่าเจ้าเล่ห์เชื่อใจไม่ได้
คิดจะชิงของล้ำค่าถึงห้องผ่าตัด
จะยอมได้ไงกัน!
เฉินชางเป็นของล้ำค่าของแผนก จะปล่อยให้พวกคุณมาฉกชิงไปตามอำเภอใจได้อย่างไงกัน
เขาได้ยินหัวหน้าพยาบาลพูดว่า ช่วงสองสามวันมานี้ถานจงหลินมาที่แผนกฉุกเฉินบ่อยครั้ง…
เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ หลี่เป่าซานก็สูดลมหายใจเข้าลึกๆ หนึ่งเฮือก ตัดสินใจแน่วแน่แล้วว่าจะต้องหงายไพ่ในมือให้ตาจิ้งจอกเฒ่าเจ้าเล่ห์นี่เห็น!
หลังจากที่เดินเข้าไปแล้ว หลี่เป่าซานก็แสร้งทำเป็นถามด้วยความสงสัย “หัวหน้าถาน?!”
จู่ๆ ถานจงหลินยก็ได้ยินเสียงคนเรียก เขาจึงหันไปมอง พบว่าเป็นหลี่เป่าซาน “หัวหน้าหลี่! บังเอิญจังครับ”
หลี่เป่าซานยิ้มเยาะ บังเอิญ? คุณวิ่งมาถึงห้องผ่าตัดของเราแท้ๆ ยังจะมาบอกว่าบังเอิญอีก?
หลี่เป่าซานพยักหน้า “ครับ! บังเอิญจังครับ บังเอิญจริงๆ เลยเจอคุณในห้องผ่าตัดของเรา”
ถานจงหลินหน้าแดง “มาแลกเปลี่ยนความรู้ครับ!”
หลี่เป่าซานเป็นคนตรง เมื่อได้ยินคำนี้ ก็กล่าวต่อทัทีว่า “ผมกลัวว่าหัวหน้าถานจะอยากพาเสี่ยวเฉินของพวกเราไปแลกเปลี่ยนความรู้ที่โรงพยาบาลประชาชนแห่งมณฑลเสียอีก!”
เมื่อพยาบาลสองสามคนที่ยืนอยู่ด้านข้างเห็นว่าหัวหน้าสองคนนั้นกำลังคุยอะไรลับลมคมนัยกันอยู่ หูของพวกเธอก็ผึ่งทันที
เมื่อได้ยินคำพูดของหลี่เป่าซาน ผลคือพยาบาลเหล่านั้นต่างก็มองถานจงหลินเป็นศัตรูทันใด!
