“เขาคิดจะแย่งหมอเสี่ยวเฉินของฉันไป!”
“ของเธออะไรกัน ของฉันชัดๆ!”
“พอๆ ตอนนี้ไม่ใช้เวลาที่เราจะมาแย่งชิงกันเอง หมอเสี่ยวเฉินจะโดนแย่งตัวไปอยู่โรงพยาบาลประชาชนแห่งมณฑลแล้ว! ตอนนี้ศัตรูของพวกเราคือคนคนเดียวกัน! เราต้องร่วมมือกันรับมือ!”
“จะประเมินค่าผู้หญิงใจเริงพวกนั้นที่โรงพยาบาลประชาชนแห่งมณฑลต่ำไปไม่ได้!”
“ใช่!”
“คนเลว! ยอมไม่ได้! ต้องไล่!”
“ใช่ จะประเมินค่าพวกคนของโรงพยาบาลประชาชนแห่งมณฑลต่ำไปไม่ได้…”
พยาบาลหนึ่งกลุ่มต่างวิพากษ์วิจารณ์กันไปต่างๆ นานา พวกเธอมองถานจงหลินด้วยสายตาที่มองศัตรู สายตาที่เต็มด้วยความเกลียดชัง!
…
เมื่อถานจงหลินได้ยินคำพูดของหลี่เป่าซาน ใบหน้าของเขาก็แดงระเรื่อทันที “หัวหน้าหลี่ครับ คุณมองผมผิดไปแล้ว ถ้าผมจะมาชิงตัวเสี่ยวเฉินไป ผมไม่จำเป็นต้องมาที่ห้องผ่าตัดหรอกครับ!”
หลี่เป่าซานถอนหายใจออกมา “เฮ้อ…เชื่อถือไม่ได้ วิ่งโล่มาถึงห้องผ่าตัดแล้ว…จะมีเรื่องอะไรที่ไม่กล้าทำ”
ถานจงหลินดูสถานการณ์แล้ว มองว่าคงคุยกันไม่รู้เรื่องแล้ว หลี่เป่าซานคิดจะล็อกตัวเฉินชางไว้ที่นี่ กลัวว่าจะมีใครมาชิงตัวไป!
เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ ถานจงหลินก็กล่าวตามตรงเลยว่า “หัวหน้าหลี่ ผมมาเพื่อเก็บเกี่ยวความรู้จริงๆ! ผมมาเรียนรู้วิธีเย็บเส้นเอ็นของเสี่ยวเฉิน!”
เมื่อถานจงหลินกล่าวคำนี้ออกไป หลี่เป่าซานก็รู้สึกเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง “จริง?”
ถานจงหลิน “ผมจะพูดเล่นได้อีกหรือครับ”
หลี่เป่าซานยังค่
