บทที่ 527 พวกข้ากลับมาหาท่านเพราะมีเรื่อง
“เจ้ามีอะไรปิดบังข้าหรือไม่?” เย่อวี๋หรานจ้องอีกฝ่ายนิ่ง ๆ
จูเอ้อร์เม่ยชูมือข้างหนึ่งขึ้นมาแล้วกล่าวอย่างหนักแน่น “ข้าขอสาบานต่อฟ้า ถ้าข้าทำเรื่องที่ผิดต่อครอบครัวเหล่าเฉียนจริง ขอให้ฟ้าผ่า!”
นางกล่าวเสียงดังฉะฉานเพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตนเอง
เย่อวี๋หรานจึงเอ่ยว่า “ดี ข้าเชื่อเจ้า!”
น้ำตาพลันไหลลงมาจากหางตาของจูเอ้อร์เม่ยอีกครั้ง “ขอบคุณ…”
นางซาบซึ้งใจยิ่งนัก
เพราะการไปครานี้ไม่ราบรื่นอย่างยิ่ง แม้เจ้าหน้าที่และผู้อาวุโสของหมู่บ้านสกุลจูจะออกหน้าให้แล้ว คนเหล่านั้นก็ไม่ได้ทำอะไรต่อนาง
แต่ท่าทีของเหล่าเฉียนแทบทำให้ทุกคนมั่นใจว่านางต้องทำอะไรลงไปแน่นอน ไม่อย่างนั้นเหล่าเฉียนก็คงไม่เป็นเช่นนี้
ภรรยาของเจ้าหน้าที่และผู้อาวุโสหมู่บ้านเฉียนเฉวียนยังให้นางเข้าพบตามลำพัง ถามว่านางทำอะไรลงไปใช่หรือไม่
พวกนางยังบอกนางว่าไม่ต้องกลัว ขอเพียงไม่ใช่เรื่องที่หนักหนาเกินไป เรื่องนี้ก็ให้แล้วกันไป…
“ข้าไม่ได้ทำ!” จูเอ้อร์เม่ยพูด
“ใช่ ท่าทีแบบนี้แหละ ต่อไปไม่ว่าใครจะถามอย่างไร เจ้าก็ต้องยืนกรานว่าเจ้าไม่ได้ทำ เข้าใจไหม?” ภรรยาของเจ้าหน้าที่มองตานางพลางกล่าวอย่างจริงจัง
แต่จูเอ้อร์เม่ยรู้สึกว่าตนเองถูกปรักปรำ “…”
ข้าไม่ได้ทำอะไรเลยจริง ๆ ข้าต้องพูดอย่างไร พวกท่านถึงจะเชื่อ?
ทว่าไม่มีใครเชื่อนาง
ระหว่างที่ทั้งสองหมู่บ้านสนทนากัน นางออกไปเดินเล่นข้างนอกเพื่
