อปรับอารมณ์
ขณะนั้นเอง คนในหมู่บ้านที่เคยสนิทสนมกับนางคนหนึ่งเดินเข้ามาหาด้วยท่าทางลับ ๆ ล่อ ๆ บอกให้จูเอ้อร์เม่ยพูดความจริง
“เจ้าวางใจ ข้าไม่ไปบอกคนอื่นแน่นอน เจ้าบอกข้ามาก็พอ”
จูเอ้อร์เม่ยมองสีหน้าที่ปักใจเชื่อไปแล้วของอีกฝ่าย ความอึดอัดปั่นป่วนวิ่งอยู่ในอก ทรมานยิ่งนัก
กระทั่งคนที่สนิทสนมกันยังไม่เชื่อนาง ในโลกนี้ยังจะมีใครเชื่อนางอีก?
“ข้าเป็นคนอย่างไร ท่านไม่รู้เลยหรือ? ข้าจะทำเรื่องแบบนั้นได้อย่างไร?” จูเอ้อร์เม่ยเอ่ยปากอย่างยากลำบาก
“พิโธ่พิถัง เจ้ายังไม่เชื่อใจข้าอีกหรือ? ข้าไม่เอาไปบอกคนอื่นหรอก เจ้าพูดความจริงมาเถอะ ไม่แน่ว่าข้าอาจช่วยอะไรได้บ้าง…” อีกฝ่ายเห็นนางไม่ยอมพูดก็ไม่พอใจ ทำเหมือนกับว่าจูเอ้อร์เม่ยไม่เห็นตนเองเป็นพี่น้องที่สนิทกันอย่างนั้น
ตอนนั้นจูเอ้อร์เม่ยอยากจะข่วนหน้าอีกฝ่ายเสียจริง ๆ
แต่นางอดกลั้นเอาไว้
เย่อวี๋หรานบอกให้จูเอ้อร์เม่ยพักอยู่ที่เรือนจูเหล่าซานและจูเหล่าซื่อต่อไปดี ๆ ตอนนี้สถานการณ์พิเศษ อาหารเครื่องนุ่มห่มก็อย่าไปเลือกมาก คนเขาจัดให้มีส่วนของเจ้าก็พอแล้ว
“เจ้าคิดว่าข้าวสวยถ้วยเดียวกินไม่อิ่ม ตอนเจ้าอยู่เรือนเหล่าเฉียนยังได้กินดีกว่านี้งั้นหรือ?” เย่อวี๋หรานถาม
จูเอ้อร์เม่ยมองอาหารบนโต๊ะแล้วก็ไม่อาจปฏิเสธได้
ที่เรือนเหล่าเฉียนได้กินแต่โจ๊ก ถ้าไม่ใช่โจ๊กผักโจ๊กใสก็เป็นโจ๊กข้น ได้กินข้าวสวยก็แค่นาน ๆ ครั้ง
แต่อย่างเรือนจูเหล่าซานและจูเหล่าซื่อที่
