สี้ยวยวนอารมณ์ดีมาก ยิ้มแย้มตลอดทั้งวัน เห็นใครก็ยิ้มให้
แต่ก่อนนี้น้อยมากที่จะเห็นเขามาที่แผนกฉุกเฉิน ช่วงสองวันมานี้แวะเวียนมาบ่อยจนครั้งแทบทุกวัน
หลังจากที่เห็นเฉินชางแล้ว ก็จะพยักหน้าทักทายด้วยสีหน้ายิ้มแย้มใส
อืม!
เป็นเด็กหนุ่มที่ไม่เลวเลยจริงๆ
ว่าที่ลูกเขยของพ่อตา!
ไม่เลวๆ!
ใส่ไว้ในรายชื่อลูกเขยสำหรับพิจารณาได้
…
…
ระยะที่ผ่านมานี้ ถานจงหลินคิดเรื่องเรื่องหนึ่งนานมากแล้ว ถึงขั้นที่ค่อนข้างนอนไม่หลับ ในหัวยังคงครุ่นคิดวิธีเย็บเส้นเอ็นของเฉินชางไม่หยุด วิธีเย็บเส้นเอ็นที่เรียกว่า ‘วิธีของเฉิน’ วนเวียนอยู่ในหัวจนลบออกไปไม่ได้
เขานอนพลิกตัวไปมาอยู่บนเตียง ไม่ว่าจะอย่างไรก็นอนไม่หลับ ราวกับมีเรื่องที่กวนใจอยู่!
เช้าวันต่อมา ถานจงหลินตัดสินใจแน่วแน่!
เขาจะฝากตัวเป็นศิษย์เพื่อฝึกฝนเคล็ดวิชา!
ถูกต้อง!
ไปหาเฉินชางที่แผนกฉุกเฉินในครั้งนี้ เขาตั้งใจอยู่ที่นั่นสักระยะหนึ่ง
ถานจงหลินรู้สึกว่า ‘วิธีของเฉิน’ ของเฉินชางล้ำเลิศมาก
เขาเป็นศัลยแพทย์ด้านมาทั้งชีวิต มีสายตาเฉียบคม ดีหรือเลวแค่ปราดตาเดียวก็ดูออกแล้ว ย่อมไม่มองพลาดแน่
เขารู้สึกว่า ‘วิธีของเฉิน’ เป็นของล้ำค่า!
เช้าตรู่หลังจากเปลี่ยนเวรแล้ว หลังจากที่ถานจงหลินมอบหมายงานให้กับหมอในแผนกแล้ว เขาก็ตรงดิ่งไปที่แผนกฉุกเฉินโรงพยาบาลอันดับสองทันที
