คน เขาก็กล่าวด้วยความเขินอายว่า “เป็นไรครับ! ผมไม่เป็นไร! พวกคุณไม่ต้องทำขนาดนี้ก็ได้ครับ ผม…เอ่อ…”
กัวจื้อหย่งเป็นแค่คนธรรมดาๆ คนหนึ่ง มนุษย์เงินเดือนธรรมดาคนหนึ่ง ทำงานธรรมดาทั่วไป ใช้ชีวิตเรียบง่ายเหมือนคนส่วนใหญ่
แต่ในยามคับขัน คนธรรมดาคนนี้กลับเสนอตัวเข้าไปเผชิญหน้ากับสถานการณ์อย่างไม่ยำเกรง และทำในสิ่งที่ไม่ธรรมดา
พวกเราทุกคนล้วนเป็นคนธรรมดา ทำไมไม่ลองเป็นวีรบุรุษวีรสตรีดูบ้าง
…
…
กัวจื้อหย่งเพิ่งจะผ่าตัดเสร็จ นอนพักรักษาตัวอยู่ที่แผนกฉุกเฉินโรงพยาบาลอันดับสอง ในวันต่อมามีนักข่าวกลุ่มหนึ่งมาหาถึงหน้าประตู ทยอยกันเข้ามาสัมภาษณ์
บรรดานักข่าวกระจายข่าวคุณงามความดีของกัวจื้อหย่งออกไปให้ทุกคนได้รับรู้ ในขณะเดียวกันก็เป็นการประชาสัมพันธ์โรงพยาบาลอันดับสองไปในตัวด้วย
กระทรวงศึกษาธิการของมณฑลตงหยางมอบรางวัล “อาจารย์ผู้กล้า” ให้กับกัวจื้อหย่ง
วันที่สาม กัวจื้อหย่งย้ายไปพักรักษาตัวต่อที่แผนกศัลยกรรมมือโรงพยาบาลประชาชนแห่งมณฑล เพราะจำเป็นต้องได้รับการฟื้นฟูสมรรถภาพมือหลังการผ่าตัด
ช่วงระยะเวลาสั้นๆ สองวันมานี้ โรงพยาบาลอันดับสองก็พอจะมีชื่อเสียงขึ้นบ้างแล้ว!
ส่วนฉินเสี้ยวยวน ในฐานะผู้อำนวยการโรงพยาบาลก็ได้รับคำชมจากผู้บริหารระดับสูงเช่นกัน เขาได้รับคำชมว่าเป็นผู้อำนวยการโรงพยาบาลที่ให้ความสำคัญกับการบ่มเพาะบุคลกรให้มีศักยภาพ มีความกระตือรือล้นในการรักษาผู้ป่วยเป็นต้น
สองสามวันมานี้ ฉินเ
