้า “หมอเสี่ยวเฉินคะ ถานจงหลินค่ะ”
เฉินชางชะงัก เขาขานรับ “อ๋อ ครับ” เขาขยับช้าลง “ช่วยรับสายแล้วเปิดลำโพงให้ผมหน่อยครับ”
พยาบาลสาวพยักหน้า หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดเปิดลำโพง แล้วยื่นโทรศัพท์มือถือไปใกล้เฉินชาง
หลังจากกดรับสายแล้ว เฉินชางก็กล่าวขึ้นว่า “หัวหน้าถานครับ ผมกำลังผ่าตัดอยู่ครับ มีอะไรหรือครับ”
ถานจงหลินชะงัก กล่าวด้วยความเกรงใจ “เอ่อ เสี่ยวเฉินครับ ที่โรงพยาบาลผมมีผู้ป่วยรายหนึ่ง เคสด่วนมาก คุณช่วยดูให้ผมหน่อยครับว่าคุณมีความเห็นยังไง”
เฉินชางลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เขาพยักหน้า “ได้ครับ”
เมื่อถานจงหลินได้ยินเช่นนั้น เขาก็รู้สึกปีติขึ้นมาทันใด “ผมส่งรูปให้คุณทางวีแชท คุณลองดูนะครับ”
หลังจากที่พยาบาลสาวกดเข้าไปในวีแชท เฉินชางก็เห็นอาการบาดเจ็บของกัวจื้อหย่ง
หลังจากที่เลื่อนดูไปทีละรูปแล้ว เฉินชางก็ตรึกตรองครู่หนึ่ง แล้วบอกกับพยาบาลว่า “คุณช่วยบอกเขาให้ผมหน่อยว่า ‘รักษาได้’ ”
พยาบาลพยักหน้า กดส่งข้อความเสียง “หัวหน้าถานคะ หมอเสี่ยวเฉินของฉันบอกว่ารักษาได้ค่ะ!”
ทันทีที่พยาบาลสาวกล่าวออกไป พยาบาลคนอื่นๆ กับพยาบาลที่มีหน้าที่ส่งเครื่องมือผ่าตัดก็ถึงกับตกตะลึงจนตาค้าง!
แววตาที่แฝงไว้ด้วยความเคร่งขรึมเย็นชากับพลังพิฆาตจับจ้องที่พยาบาลสาวอย่างเพิ่มทวีคูณเมื่อพยาบาลสาวพูดประโยคนั้นออกไป!
จะพูดอะไรซี้ซั้วแบบนี้ไม่ได้นะ!
อะไรที่เรียกว่าหมอเสี่ยวเฉินของเธอ
เฉินชางเองก็ชะงัก ถึงแม้ว่าคำพู
