ดนี้จะฟังดูแล้วไม่มีอะไรผิดกติ แต่ก็รู้สึกแปลกๆ บอกไม่ถูก
เฉินชางส่ายหน้า ลงมือเย็บเส้นเอ็นต่อ นิ้วมือพลิ้วไหวปราดเปรียวเต็มไปด้วยชีวิตชีวา พยาบาลเหล่านั้นที่ยืนดูอยู่มองดูด้วยใจที่กระสับกระส่าย
ส่วนอันเยี่ยนจวินกลับมองด้วยใจที่จดจ่อไม่วอกแวก ดู ‘วิธีของเฉิน’ อย่างตั้งอกตั้งใจ เหมือนว่ากำลังครุ่นคิดอะไรอยู่
หูทั้งสองไม่สดับเรื่องซุบซิบ หัวใจเสาะแสวงหาวิธีเย็บเส้นเอ็น
…
…
เมื่อถานจงหลินได้ยินพยาบาลในปลายสายกล่าวเช่นนั้น เขาก็ดีใจขึ้นมาทันใด!
รักษาได้!
เฉินชางบอกว่ารักษาได้ งั้นก็จะต้องไม่มีปัญหาแน่นอน
ตอนนี้ที่เฉินชางรักษาสิงอวี่ เฉินชางก็กล่าวเช่นนี้
เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ ถานจงหลินก็ค่อนข้างตื่นเต้นดีใจ
แต่…เมื่อคิดให้ถี่ถ้วน คนที่พูดสายเป็นพยาบาล?
แล้วที่บอกว่า ‘หมอเสี่ยวเฉินของฉัน’ หมายความว่ายังไง
ช่างเถอะๆ
เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ เดิมทีถานจงหลินคิดจะเชิญเฉินชางมา แต่พอคิดอีกที เขาก็รีบส่ายหน้า
แค่นี้ยังวุ่นวายไม่พออีกหรือไง
วันนี้ผู้ป่วยที่มาเป็นวีรบุรุษของประชาชน ใครจะไปรู้พรุ่งจะเป็นจะมีใครมาอีก
เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ ถานจงหลินก็เกิดความคิดที่เฉียบแหลมขึ้นมาทันที
ย้ายโรงพยาบาล!
ถึงอย่างไรเสี ยกัวจื้อหย่งจะผ่าตัดที่นี่ หรือไปผ่าตัดที่โรงพยาบาลอันดับสองก็ไม่ต่างกัน เพราะสุดท้ายแพทย์ผู้นำทีมผ่าตัดก็คือเฉินชาง ตนตามไปเป็นผู้ช่วยก็พอแล้ว
จะผ่าตัดที่โรงพยาบาลไหนก็ไม่ต่าง
แล้วอีกอย่า งตอนนี้
