เฉินชางก็ติดเคสผ่าตัดอยู่ ถ้าจะจะให้เฉินชางเป็นฝ่ายมาที่นี่ก็ต้องรอจนกระทั่งผ่าตัดเสร็จแล้วถึงจะนั่งรถมาที่นี่ได้ ซึ่งก็ไม่รู้ว่าต้องใช้เวลานานแค่ไหน ส่งตัวผู้ป่วยไปที่นั่นเลยก็จะพอดีกับเวลาที่เฉินชางเพิ่งผ่าตัดเสร็จ แบบนี้ก็ไม่ส่งผลกระทบกับอะไรทั้งสิ้น
เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ ถานจงหลินก็ตบหน้าขา ตัดสินใจอย่างเฉียบขาด!
หลังจากที่เดินออกมาจากห้องหัตถการ ผู้อำนวยการหลี่ฮุยกับรองอธิบดีกระทรวงศึกษาธิการยังคงยืนอยู่ตรงนั้น
ถานจงหลินลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงกล่าวกับหลี่ฮุยว่า “ผู้อำนวยการหลี่ครับ ผมดูอาการโดยรวมของผู้ป่วยแล้วนะครับ แต่…แต่วิธีรักษาผู้ป่วยที่ยอดเยี่ยมที่สุดไม่ได้อยู่ที่โรงพยาบาลเราครับ…
…ผมแนะนำให้ส่งตัวผู้ป่วยไปที่แผนกฉุกเฉินโรงพยาบาลอันดับสองครับ ที่นั่นผู้ป่วยจะได้ผลลัพธ์หลังการรักษาที่ตอบโจทย์ครับ”
หลี่ฮุยชะงักทันใด “ทำไม”
รองอธิบดีเหอขมวดคิ้วหนักยิ่งกว่า เขามองถานจงหลิน “หัวหน้าถานถานครับ คุณหมายความว่ายังไงครับ”
ถานจงหลินมองทั้งสองคนแล้วอธิบายว่า “คืออย่างนี้นะครับ อาการของผู้ป่วยยากมากที่จะรับประกันผลการรักษาได้ ที่โรงพยาบาลอันดับสองมีหมอเฉิน เขามีแผนการรักษาที่ดีกว่า ผมแนะนำให้ส่งตัวผู้ป่วยไปที่นั่นครับ”
เมื่อรองอธิบดีเหอได้ยินเช่นนั้นก็คิดว่าถานจงหลินปัดความรับผิดชอบ สีหน้าของเขาพลันเปลี่ยนเป็นไม่พอใจในทันใด กล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “หัวหน้าถาน นี่คุณกำลังปัดความรับ
