่หมอ ช่วยอาจารย์กัวด้วยนะ! พวกหนูขอร้อง”
ครอบครัวของเด็กๆ เหล่านั้นต่างก็มองหัวหน้าถาน “หัวหน้าครับ ขอร้องด้วยนะครับ จะต้องช่วยรักษาอาจารย์ให้ดีนะครับ ถ้าไม่ใช่เพราะเขา ลูกของพวกเราคง…”
“ใช่ค่ะ! หัวหน้าถาน ขนาดมือของสิงอวี่คุณยังรักษาหายได้ มือของอาจารย์กัวคุณก็จะต้องรักษาหายแน่ ฝากด้วยนะคะหัวหน้าถาน”
“ดังนั้นไม่ต้องกังวลเรื่องค่ารักษาเลย ใช้ยาที่ดีที่สุด พวกเรารับผิดชอบค่ายาเอง จะต้องรักษาผู้ป่วยให้ดีนะครับคุณหมอ!”
ในเวลานี้ พ่อแม่ของเด็กทั้งสามคนจะใจแคบอย่างไรไหว ในตอนที่พวกเห็นกัวจื้อหย่งกระโจนไปอุ้มเด็กๆ ไปไว้ในจุดปลอดภัยจากกล้องวงจรปิด พวกเขาต่างก็รู้สึกซาบซึ้งใจยิ่ง
กล่าวให้ชัดเจนคือ ลูกคือชีวิตจิตใจของพวกเขา!
รองอธิบดีเหอแห่งกระทรวงศึกษาธิการหันไปมองหัวหน้าถาน “หัวหน้าถานครับ อาจารย์กัวเป็นวีรบุรุษ เป็นอาจารย์ของประชาชน รบกวนด้วยนะครับ!”
หนูน้อยทั้งสามต่างก็มีสีหน้าเฝ้าคอย นัยน์ตากลมโตเอ่อล้นไปด้วยน้ำตา กล่าวเสียงสะอึกสะอื้น “ฝากคุณปู่หมอด้วยนะครับ/คะ”
ถานจงหลินปีนี้อายุห้าสิบกว่าแล้ว กล่าวได้ว่าเป็นรุ่นปู่แล้วจริงๆ
เมื่อมองเด็กสามคนนั้น ถานจงหลินพยักหน้า “ผมไปดูผู้ป่วยก่อนนะครับ ผมจะพยายามทุ่มเทสุดกำลังความสามารถ!”
หลังจากพูดจบ พยาบาลก็พาถานจงหลินไปที่ห้องหัตถการ เป็นเวลาเดียวกับที่โจวหยาง แพทย์เจ้าของไข้กำลังล้างแผลให้ผู้ป่วย
หลังจากที่ถานจงหลินเดินเข้าไปแล้วเห็นโจวหยางก็ถ
