บทที่ 268 ดูผมอวดเก่งเงียบๆ
ไม่ใช่เรื่องง่ายที่เฉินชางจะหาเวลาพักผ่อนได้ จู่ๆ เขาก็ได้รับโทรศัพท์จากหวังอวี้ซาน โรงพยาบาลหมัวตูซื่อลิ่ว
“เสี่ยวเฉิน? คุณส่งแบบฟอร์มนั้นมาให้ผมหน่อยครับ ผมจะได้ให้เจ้าหน้าที่ทำเรื่องให้คุณโดยเร็วที่สุด แล้วจะได้ส่งใบรับรองไปให้คุณ”
เฉินชางถึงเพิ่งนึกเรื่องสมัครเข้าร่วมสมาคมศัลยแพทย์ด้านมือแห่งชนชาติจีนขึ้นมาได้
เฉินชางหัวเราะด้วยความเก้อเขิน “ขอโทษนะครับผู้อำนวยการหวัง ช่วงนี้ผมยุ่งจนลืมเรื่องนี้ไปเลย”
หวังอวี้ซานหัวเราะเฮฮา “ไม่เป็นไรครับ ผมก็แค่เร่งคุณนิดหน่อย แล้วก็มีเรื่องงานประชุมประจำปีที่จะขึ้นที่เซี่ยงไฮ้ในปีนี้ ถึงเวลานั้นขอเชิญคุณมาร่วมงานด้วยนะครับ”
หลังจากที่วางสายไปแล้ว เฉินชางก็พิมพ์แบบฟอร์มที่หวังอวี้ซานส่งมาให้ออกมา
แล้วก็นั่งกรอกข้อมูลตรงนั้น ข้อมูลที่ต้องกรอกเป็นข้อมูลตามรูปแบบของแบบฟอร์มปกติ
แต่ยิ่งกรอกเฉินชางก็ยิ่งรู้สึกข้อมูลของตนเองไม่ค่อยน่าชื่นชมนัก เฉินชางกรอกไปจนกระทั่งถึงช่องสุดท้ายคือตำแหน่งที่สมัคร: คณะกรรมการบริหารสมาคม
ประวัติการศึกษา: ปริญญาตรี
ทิศทาง: การรักษาฉุกเฉิน? ดูจะไม่ค่อยเหมาะ?
ความสำเร็จทางวิชาการ: ไม่มี
บทความวิจัยที่เกี่ยวข้องกับสาขาที่ได้รับการตีพิมพ์: ไม่มี
ผลงานประพันธ์: ไม่มี
เข้าร่วมการวิจัยเชิงปฏิบัติการแบบมีส่วนร่วม: ไม่มี
รางวัลได้เคยได้รับ: ไม่มี
จู่ๆ เฉินชางก็รู้สึกว่าตนแค่ส่งชื่อแซ่กับหมายเลขบัตรป
