ระจำตัวประชาชนให้หวังอวี้ซานก็พอแล้ว ส่วนเรื่องกรอกแบบฟอร์มไม่ต้องแล้วกัน ถึงอย่างไรก็เป็นคำว่า ‘ไม่มี’ ทุกช่อง…
คนอื่นเป็นเยาวชนดีเด่นห้าประการ ส่วนตนเป็น ‘เยาวชนไม่มีความดีเด่นสักประการ’!
…
“ตำแหน่งที่สมัคร: คณะกรรมการบริหารสมาคม”
เมื่อถึงช่องตำแหน่งที่สมัครช่องสุดท้าย เมื่อเฉินชางมองคำว่า ‘คณะกรรมการบริหารสมาคม’ ที่ตนกรอกลงไป เขาก็ค่อนข้างรู้สึกอับอายจนหน้าแดง
ดูจะมากเกินไปหรือเปล่า
รอบทความวิจัยตีพิมพ์สำเร็จก่อนก็แล้วกัน ใช้วิธีแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งภายหลังก็ได้ ขืนระบุตำแหน่งที่สมัครไปตอนนี้เลยคงเขินแย่!
เมื่อเห็นช่องให้กรอกประวัติความสำเร็จด้านหลังแบบฟอร์ม จู่ๆ เฉินชางก็รู้สึกไม่อยากกรอกอีกต่อไป อยากจะขย้ำแบบฟอร์มแล้วทิ้งลงถังขยะข้างๆ เสียเลย
ตรงส่วนนี้ไม่กรอกจะดีกว่า ขืนกรอกลงไปคุณจะมั่นใจได้อย่างไรว่าคุณจะมีโอกาสได้เป็นสมาชิกสมาคมศัลยแพทย์ด้านมือแห่งชนชาติจีน
ถ้ากรอกลงไปไม่ต้องถามเลยว่ากรรมการผู้คัดเลือกจะเห็นตนเข้าตาหรือไม่เข้าตา แม้แต่ตนเองก็ไม่อยากมอง!
จะต้องกล่าวให้รู้ไว้เลยว่าสมาคมแห่งนี้มีมาตรฐานสูงมาก เป็นถึงสมาคมศัลยกรรมระดับประเทศ
เฉินชางถอนหายใจออกมา เลือกที่จะหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาถ่ายรูปหนึ่งรูป กัดฟันฝืนใจส่งไปให้หวังอวี้ซาน
คุณเป็นคนให้ผมส่ง คุณอย่าเสียใจภายหลังก็แล้วกัน!
ถึงยังไงก็ไม่ใช่ผมที่เป็นฝ่ายยื่นใบสมัคร แต่เป็นคุณที่เป็นเชื้อเชิญ
เมื่อคิดมาถึงตรงนี้
