เฉินชางก็รู้สึกสบายใจมากขึ้น อาการวิตกกังวลกับใบหน้าที่แดงเพราะความอับอายก็จางหายไป
ในตอนนี้หวังเซียนเดินผ่านมาพอดีแล้วก็บังเอิญเห็นเฉินชางกำลังกรอกอะไรอยู่ ก็เลยชะเง้อคอมองด้วยความอยากรู้ ทันใดนั้นหวังเชียนก็ส่งเสียงเอะอะดังขึ้น
“โอ้โห! ชางเอ๋อร์ เก่งสุดยอด จะได้เป็นสมาชิกสมาคมศัลยแพทย์ด้านมือแห่งชนชาติจีนแล้ว แถมยัง…สมัครตำแหน่งคณะกรรมการด้วย? เอาจริง? คุณยังไม่บ้าใช่มั้ย!”
เสียงเอะอะของหวังเชียนดึงดูดวามสนใจของคนจำนวนมาก มีคนกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามาด้วยความอยากรู้
อันเยี่ยนจวินเป็นสมาชิกสมาคมศัลยแพทย์ด้านมือแห่งชนชาติจีน หลังจากที่ได้ยินเช่นนั้นแล้ว เขาอดกล่าวพร้อมหัวเราะไม่ได้ว่า “เสี่ยวเฉินคุณสมัครเข้าร่วมสมาคมสาขาตงหยางก่อนก็ได้ครับ แล้วคุณก็ค่อยสมัครสมาชิกสมาคมศัลยแพทย์ด้านมือทั่วประเทศ แล้วก็เรื่องตำแหน่งคณะกรรมการ…ต้องสมัครครับ มณฑลตงหยางของเรา หัวหน้าสวีโรงพยาบาลตงต้าสาขาสองเป็นคณะกรรมการบริหารสมาคม ถ้าคุณอยากจะเข้าร่วมสมาคมในมณฑล ผมช่วยแนะนำให้คุณได้นะครับ อ้อ จริงด้วยครับ หัวหน้าถานจงหลินเป็นรองประธานสมาคม คุณลองคุยกับเขาดูว่าได้หรือเปล่า”
สือน่าเองก็หัวเราะ “เสี่ยวเฉิน ชีวิตคนเราต้องเดินทีละก้าว กินก็ต้องกินทีละคำ”
ฉินเยว่ไม่พูดอะไร ถึงอย่างไรก็เห็นเฉินชางคุยโวมาเยอะ แล้ววิธีของเฉินก็ถูกคิดออกมาได้ สมัครเป็นคณะกรรมการบริหารสมาคมจะเป็นเรื่องใหญ่อะไร แต่เมื่อเห็นว่าทุกคนต่าง
