หยอกล้อเฉินชาง เธอก็อดหัวเราะไม่ได้ แล้วก็แซวเฉินชางว่า “เฉินชาง คุณควรสมัครตำแหน่งประธานสมาคม!”
เมื่อเฉินชางเห็นว่าทุกคนต่างก็หยอกล้อเขาด้วยความสนุกสนาน เขาก็หัวเราะด้วยความเขินอาย “ผมแค่ลองสมัครดูน่ะครับ”
ถึงอย่างไรเสียการใช้เส้นสายก็ไม่ใช้เรื่องดีอะไร…
เป็นไปไม่ได้ที่เฉินชางจะบอกกับคนอื่นว่าเขามีเส้นสาย ประธานสมาคมเป็นคนพาผมเข้าสมาคม ถ้าบอกแบบนี้ออกไปยิ่งฟังดูเป็นคุยโวโอ้อวดมากขึ้นอีก
เฉินชางอดเฉินถอนหายใจไม่ได้ บางครั้งเวลาที่เรารู้อยู่เต็มอกว่าเราเป็นคนที่ยอดเยี่ยมมากแต่ก็ไม่อาจพูดออกมาได้ ก็ทำให้เกิดความรู้สึกอึดอัดเหมือนคนท้องผูก รู้เต็มอกว่าตนเองมีดีมีความสามารถมาก แต่ก็แสดงออกมากไม่ได้…
เมื่อหวังเชียนเห็นคำว่า ‘ไม่มี’ อยู่เต็มแบบฟอร์ม เขาก็ถอนหายใจออกมา “น้องชาย อย่าหมดกำลังใจ เอ่อ…ภารกิจใหญ่หลวงระยะทางหมื่นลี้ ถ้าคุณอยากจะสมัครเข้าสมาคมจริงๆ เดี๋ยวผมก่อตั้งสมาคมขึ้นมาสักหนึ่งสมาคม ถึงยังไงทุกวันนี้ก็มีสมาคมเถื่อนเต็มไปหมด!”
ขณะที่พวกเขากำลังคุยกันอยู่ จู่ๆ ก็มีใครคนหนึ่งเดินเข้ามาในห้องทำงานของแผนกฉุกเฉิน
หลังจากที่ถานจงหลินเดินเข้ามาในห้องทำงานแล้ว เขาก็เห็นอันเยี่ยนจวินพอดี จึงอดหัวเราะไม่ได้ “หัวหน้าอันอยู่ด้วยหรือครับเนี่ย”
หลังจากที่อันเยี่ยนจวินเห็นถานจงหลินแล้ว เขาก็ชะงักก่อนเป็นอันดับแรก จากนั้นก็รีบลุกขึ้นทันที เขาเราะพร้อมกล่าวขึ้นว่า “หัวหน้าถาน? ทำไมคุณถึงมาที
