่นี่ครับ มีเรื่องอะไรหรือเปล่า”
ถานจงหลินยิ้ม “ไม่มีอะไรครับ ไม่มีอะไร ผมมาดูว่าเสี่ยวเฉินอยู่หรือเปล่า”
เมื่อเฉินชางเห็นถานจงหลิน เขาก็ลุกขึ้นด้วยความสงสัย “หัวหน้าถานครับ คุณมาหาผม?”
เมื่อถานจงหลินเห็นว่าเฉินชางกำลังเขียนอะไรอยู่ เขาก็หัวเราะ “เสี่ยวเฉิน คุณยุ่งอยู่หรือครับ”
เฉินชางส่ายหน้า “ไม่ยุ่งครับ”
ถานจงหลินไม่อาจบอกได้ว่าเขาจะมาขโมยเคล็ดลับ
ช่วงสองวันมานี้แผนกของถานจงหลินฝึกฝนการเย็บเส้นเอ็นอย่างต่อเนื่อง ทักษะในการเย็บเส้นเอ็นพัฒนาขึ้น ทว่ามักจะรู้สึกว่ายังหาวิธีในการพลิกแพลงผสมผสานวิธีการต่างๆ ให้ได้ดั่งใจปรารถนาแบบเฉินชางไม่ได้
สิ่งนี้ทำให้ถานจงหลินค่อนข้างกลัดกลุ้มใจ คิดไปคิดมา การทดลองทำอะไรโดยไม่คำถึงหลักการที่ถูกต้องคงไม่ใช่แนวทางที่ดีสักเท่าไหร่!
ถึงอย่างไรเสียตอนนี้ในแผนกก็ไม่มีเรื่องอะไรต้องจัดการ ก็เลยตัดสินใจมาขอคำแนะนำจากเฉินชาง
ทว่าเมื่อมาถึงแล้วกลับรู้สึกไม่ค่อยเหมาะสมนัก เพราะถึงอย่างไรช่วงระยะนี้ตนก็รวบผู้ป่วยทุกรายไปจนหมด แถมยังไม่ได้แนะนำโรงพยาบาลอันดับสองให้ผู้ป่วยฟังด้วย กลัวว่าถ้าเจอหลี่เป่าซาน จะต้องโดนต่อว่าชุดใหญ่แน่!
ทันทีที่ก้าวเข้ามาในห้องทำงานของแผนกฉุกเฉินก็พบว่าทุกคนอยู่ครบ แล้วเขาก็ถึงกับชะงักในทันใด ทำไมไม่มีผู้ป่วยเลยสักราย?
ภาพที่เห็นค่อนข้างแตกต่างไปจากที่ตนคิดไว้!
ในตอนนี้ถานจงหลินไม่รู้ว่าควรจะกล่าวว่าอย่างไรดี
ถึงอย่างไรเสียตนก็เป็นห
