ัวหน้าแผนกศัลยกรรมมือโรงพยาบาลประชาชนแห่งมณฑล รองประธานสมาคมศัลยแพทย์ด้านมือแห่งมณฑลตงหยาง ถ้าจะบอกว่ามาขอคำแนะนำจากเฉินชาง ไม่ต้องถามเลยว่าจะพูดออกมาได้หรือเปล่า แค่คิดก็กระอักกระอ่วนมากแล้ว!
นี่คือความแตกต่างระหว่างถานจงหลินกับอันเยี่ยนจวิน
อันเยี่ยนจวินเป็นคนมีหลักการที่ยึดถืออย่างเหนียวแน่น สำหรับสิ่งที่อันเยี่ยนจวินชื่นชอบ สิ่งที่อันเยี่ยนจวินแสวงหา เขาบรรลุสิ่งเหล่านั้นได้ทั้งหมด ไม่กังวลเรื่องหน้าตาทางสังคม ในมุมมองของเขามีแค่จำเป็นต้องทำหรือไม่จำเป็น และทำอย่างไรถึงจะได้ผลลัพธ์ที่ดีที่สุด สำหรับเรื่องหน้าตาทางสังคม เขากลับไม่ให้ความสำคัญอะไร มิฉะนั้นเขาคงถามเฉินชางว่า ‘สอนผมได้มั้ยครับ’ ต่อหน้าฉินเยว่กับหวังเชียนหรอก
แน่นอนว่าไม่ได้บอกว่าใครดีใครเลว แต่กำลังบอกว่าแต่ละคนมีอุดมการณ์ของตนเอง
…
ถานจงหลินเดินมาข้างๆ เฉินชาง ก้มศีรษะไปมองสิ่งที่เขาเขียนอยู่ เมื่อเห็นว่าเขากำลังกรอกใบสมัครสมาคมอยู่พอดี ทันใดนั้นนัยน์ตาของเขาก็เปล่งประกาย กำลังกลุ้มใจคิดหาเหตุผลที่มาหาเฉินชางไม่ได้อยู่เลย ในที่สุดก็ได้เหตุผลแล้ว!
“ไอ้หยา เสี่ยวเฉิน บังเอิญจริงๆ เลยนะครับ ผมผ่านโรงพยาบาลอับดับสองพอดี ก็เลยแวะเข้ามาที่นี่ กำลังจะคุยเรื่องสมาคมกับคุณพอดี เรื่องที่จะให้คุณสมัครเข้าสมาคมศัลยแพทย์ด้านมือแห่งมณฑลตงหยางน่ะครับ คุณกรอกใบสมัครเสร็จพอดีเลย” ถานจงหลินกล่าวด้วยสีหน้ายิ้มน้อยยยิ้มใหญ่
เฉินชางชะ
