งัก “เอ่อ…นี่เป็นใบสมัครของสมาคมศัลยแพทย์ด้านมือแห่งชนชาติจีน ไม่ใช่สมาคมศัลยแพทย์ด้านมือแห่งมณฑลตงหยาง…หัวหน้าถานครับ ให้ผมกรอกอีกใบมั้ยครับ”
ถานจงหลินหัวเราะ “ไม่ต้องครับไม่ต้อง นี่คุณไม่รู้ใช่มั้ยครับว่าปกติเวลาที่สมัครสมาคมศัลยแพทย์ด้านมือแห่งชนชาติจีน จะสมัครเข้าสมาคมศัลยแพทย์ด้านมือแห่งมณฑลตงหยางได้ด้วย ดังนั้นใบเดียวก็พอครับ”
ด้วยเหตุนี้ถานจงหลินจึงหยิบแบบฟอร์มขึ้นมาดู แล้วแสร้งทำทีเป็นว่าอ่านข้อมูลที่เฉินชางกรอกกล่าวว่า “อืม ไม่เลวครับ ไม่เลว! ดีมาก!”
หลังจากพูดจบ ถานจงหลินก็เก็บแบบฟอร์มไว้
เฉินชางหน้าแดงด้วยความอับอายในทันใด ไม่เลว? ตรงไหนที่ไม่เลว? ชื่อแซ่ผมไม่เลว? หรือว่าเพศสภาพผมไม่เลว? หรือหมายเลขบัตรประชาชนผมไม่เลว?
เมื่อเห็นสีหน้าที่ดูเคร่งขรึมจริงจังของถานจงหลิน จู่ๆ เฉินชางก็ตระหนักว่าความห่างชั้นระหว่างตนกับพวกเขาไม่ใช่แค่เรื่องของความสำเร็จทางวิชาการกับทักษะในการผ่าตัดเท่านั้น ยังมีเรื่องของทักษะชีวิตที่ครอบคลุมหลายด้านมาก เช่น ทักษะปั้นน้ำเป็นตัวระดับสมบูรณ์?
สีหน้าของหวังเชียนดูสับสนมึนงง!
ก็ไม่เป็นอะไร ก็แค่สงสัยในชีวิตนิดหน่อย…
เขามองสีหน้าที่จริงจังของหัวหน้าถาน ทุกถ้อยทุกคำกล่าวว่า ‘ไม่เลวครับ ไม่เลว’ ตรงไหนหรือครับที่ไม่เลว
เขาเห็นกับตาตนเองว่าข้อมูลที่เฉินชางกรอกลงไป นอกจากชื่อแซ่แล้ว ที่เหลือก็ ‘ไม่มี’ ทุกช่อง แล้วตรงไหนที่ว่าดีมาก!
หรือว่าเพราะเป็นความส
