ตนเอง!
คนอื่นไม่รู้ว่าพวกเขาเป็นใคร แต่อันเยี่ยนจวินรู้!
หวังอวี้ซาน ผู้อำนวยการโรงพยาบาลหมัวตูซื่อลิ่ว กับฉางหงเหล่ย หัวหน้าใหญ่แผนกศัลยกรรมมือประจำโรงพยาบาลจีสุ่ยถานแห่งเมืองหลวง ทั้งสองคนนี้เป็นบุคคลที่ศักยภาพสูงและมีชื่อเสียงโด่งดังในแวดวงศัลยกรรมมือมาก
ทั้งสองคนเป็นคนเชิญชวนด้วยตนเองเลย แค่นี้ก็มีน้ำหนักมากพอแล้ว
ความล้ำเลิศในครั้ง เอาไปโม้ได้อีกนาน…
สือน่ากับฉินเยว่ต่างสบตากันและกัน เกิดอะไรขึ้นกันแน่
ฉินเยว่มองเฉินชางด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากถาม คุณทำอะไรลับหลังฉันกันแน่ ทำไงดี ฉัน…ฉันอยากรู้
นัยน์ตากลมโตของฉินเยว่มองเฉินชางตาปริบๆ
เมื่อเห็นสีหน้าของทุกคน เฉินชางก็ยิ้มด้วยท่าทีกระอักกระอ่วน จู่ๆ เขาก็รู้สึกได้ถึงความรู้สึกได้ถึงอะดีนนารีนที่พุ่งสูงอย่างกะทันหันจนรู้สึกมึนศีรษะนิดหน่อย…
เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ เฉินชางอดถอนหายใจออกมาไม่ได้ พวกคุณบีบให้ผมต้องอวดเก่ง ตอนนี้พอใจหรือยัง
ทุกคนอายมากมั้ยที่ก่อนหน้านี้หยอกล้อผม
เฮ้อ…
ผมก็แค่อยากสมัครเข้าร่วมสมาคมอย่างเงียบๆ ทำไมมันยากมากนักนะ
บางครั้งการที่มีความสามารถโดดเด่นมากเกินไป ก็ทำให้ปิดบังความโดดเด่นเอาไว้ไม่อยู่ ก็เหมือนกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในตอนนี้
เฉินชางมองถานจงหลิน หัวเราะอารมณ์ดี กล่าวว่า “งั้นผมรบกวนด้วยนะครับหัวหน้าถาน”
ถานจงหลินโบกไม้โบกมือแสดงให้เห็นว่าไม่ต้องเกรงใจ “รบกวนที่ไหนกัน มีคุณเข้ามาอยู่สมาคมศั
