บทที่ 267 เสี่ยวเฉิน ผมอยากเรียนวิธีของเฉิน!
แต่ช่วงเวลาของการรอคอยไม่ได้คงอยู่ยาวนาน ถึงอย่างไรเสียช่วงนี้โรงพยาบาลอันดับสองก็สร้างกลุ่มลูกค้าไว้ไม่น้อย ทำให้มีการชื่นชมคุณภาพในการรักษาแบบปากต่อปาก
เวลาสิบเอ็ดโมงก็มีผู้ป่วยสองรายเดินเข้ามา เฉินชางเงยหน้ามอง เป็นคนที่เฉินชางรู้จักพาคนมา
ฟ่านอวิ๋นสยาพาผู้หญิงมาด้วยสองคน อายุสามสิบกว่าทั้งคู่ ฟ่านอวิ๋นสยาเดินเข้ามาหาเฉินชางที่ห้องทำงานเลย “คุณหมอเฉิน! ไอ้หยา ครั้งนี้ฉันมาขอบคุณคุณหมอ…มือฉันตอนนี้ดีขึ้นมากแล้ว! คุณหมอดูสิคะ ตอนนี้ไม่ส่งผลกระทบอะไรเลย ฉันดีใจมากเลยจริงๆ!”ระหว่างที่พูดอยู่นั้น ฟ่านอวิ๋นสยาก็เอาผลไม้ที่ซื้อมาวางลงบนโต๊ะทำงาน
เฉินชางหัวเราะ “เป็นสิ่งที่ผมควรทำครับ”
ฟ่านอวิ๋นสยาสีหน้าปีติยินดี เธอหัวเราะด้วยความเกรงใจ กล่าวขึ้นว่า “คุณหมอเฉินคะ ที่ฉันมาในวันนี้ ฉันมีเรื่องต้องรบกวนคุณหน่อย ผู้หญิงสองท่านนั้นเป็นเพื่อนที่ทำงานโรงงานเดียวกันกับฉัน ได้รับบาดเจ็บที่มือก็เลยตั้งมาให้คุณหมอเฉินเย็บโดยเฉพาะน่ะค่ะ…คุณหมอช่วยหน่อยนะคะ!”
ความจริงแล้วสำหรับผู้ป่วยส่วนใหญ่แล้ว ยังคงมีความรู้สึกซาบซึ้งใจต่อหมอที่เคยรักษาตนเองอยู่
ในยามที่เผชิญกับโรคภัยไข้เจ็บ ทุกคนล้วนเต็มไปด้วยความสับสนกับความไม่รู้ ต่างก็หวังว่าจะเจอหมอสักคนที่พึ่งพาได้
ในสายตาของฟ่านอวิ๋นสยา เฉินชางเป็นหมอที่ดีคนหนึ่ง
เฉินชางพยักหน้า ลุกขึ้นแล้วกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ไม่
