สูงเป็นระดับปรมาจารย์ไม่ได้ก็ตาม…ซึ่งนั่นจะต้องเป็นเพราะเขาขาดความเข้าใจในบางสิ่ง
เดิมทีเฉินชางวางแผนที่จะอธิบายเทคนิคพิเศษเฉพาะในส่วนที่อันเยี่ยนจวินยังขาดเท่านั้น แต่…
แต่พอได้ลองคิดทบทวนดูอีกครั้ง จู่ๆ เฉินชางก็เกิดแนวคิดใหม่ นั่นก็คือไม่ต้องให้เขาเรียนวิธีเย็บเส้นเอ็นหลายวิธี แต่เย็บเส้นเอ็นตามแนวคิดของตนเลย เพราะถึงอย่างไรแนวคิดและวิธีเย็บส้นเอ็นในแบบฉบับของตนก็มาจากแก่นของวิธีเย็บเส้นเอ็นเหล่านั้น เพียงแต่…ไม่รู้ว่าจะมีโอกาสเรียนสำเร็จกี่เปอร์เซ็นต์
ความจริงแล้ววิธีเย็บเส้นในแบบฉบับของตนก็คือวิธีที่เรียกว่า วิธีของเฉิน!
ถ้าจะต้องให้เฉินชางอธิบายว่าอะไรที่เรียกว่าวิธีของเฉิน เฉินชางเองก็อธิบายได้ไม่ชัดนัก เพราะวิธีของเฉินไม่มีหลักการตายตัว แต่เป็นชุดแนวความคิดในการรักษา
วิธีของเฉินยังรวมถึงเรื่องที่เกี่ยวกับจะทำอย่างไรถึงลดปัจจัยเสี่ยงที่จะทำให้เกิดพังผืด จะทำอย่างไรถึงฟื้นฟูไว จะทำอย่างถึงจะเพิ่มแรงดึงแรงต้าน เป็นต้น
เคสผ่าตัดสองเคสใช้เวลาไม่นาน แต่กลับทำให้อันเยี่ยนจวินถึงกับตกตะลึงตาค้าง
เดิมทีในสายตาของอันเยี่ยนจวิน เฉินชางคือคนที่เข้าใจในวิธีการเย็บเส้นเอ็นในแต่ละวิธีค่อนข้างลึกซึ้ง จนอันเยี่ยนจวินรู้สึกว่าตนอาจเรียนรู้เทคนิคพิเศษต่างๆ เหล่านี้ในการเย็บเส้นเอ็นไม่ได้
แต่เมื่อลองได้ยึดหลักตามแนวคิดของเฉินชางแล้ว กลับไม่เป็นเช่นนั้น!
อันเยี่ยนจวินรู้สึกได้ว่าตนจับจุดได้บ้าง
