แล้ว แต่ยังอธิบายอย่างละเอียดไม่ได้
แน่นอนว่าไม่ง่ายขนาดนั้น
เคสเย็บเส้นเอ็นสองเคสเรียนรู้อะไรได้น้อยเกินไป แต่ก็มากพอที่จะแสดงให้เห็นถึงแนวคิดต่างๆ เหล่านี้
หลังการผ่าตัดเสร็จสิ้น สายตาที่อันเยี่ยนจวินมองเฉินชางเต็มไปด้วยความไม่แน่ใจกับความรู้สึกยากจะเชื่อ
“เสี่ยวเฉิน…ทำไมผมถึงดูไม่ออกว่าเมื่อกี้นี้คุณใช้วิธีอะไรในการเย็บเส้นเอ็น มันคือวิธีอะไรครับ ผมว่ามันดูยอดเยี่ยมมาก”
ฉินเยว่พยักหน้าด้วยสีหน้างุนงงด้วยเช่นกัน
เฉินชางยิ้มเล็กน้อย “วิธีนี้เรียกว่าวิธีของเฉิน!”
ทั้งสองสีหน้ามึนงง
หลังจากที่ฉินเยว่ได้ยินแล้ว ก็เธอหัวเราะพรวดออกมา “อวด…”
แต่อันเยี่ยนจวินกลับขมวดคิ้วเข้าหากัน เขามองหน้าเฉินชาง “คุณวิจัยออกมาเอง”
เฉินชางพยักหน้า
ทันใดนั้นอันเยี่ยนจวินก็ถามจากใจ “สอนผมได้มั้ยครับ”
ฉินเยว่พลันตกตะลึงจนตาค้าง เมื่อเธอเห็นหัวหน้าอันเคร่งขรึมจริงจังเช่นนี้ ไม่เหมือนคนที่กำลังล้อเล่น
หรือว่า…เฉินชางวิจัยที่ที่เขาเรียกว่าวิธีของเฉินออกมาแล้ว?
เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ สีหน้าของฉินเยว่ก็เต็มไปด้วยความประหลาดใจระคนเหลือเชื่อ
ความจริงแล้วต่อให้ฉินเยว่สืบค้นข้อมูลและศึกษาวิธีเย็บเส้นเอ็นแต่ละวิธีมากแค่ไหน ความเข้าใจที่มีต่อวิธีต่างๆ ก็ยังมีจำกัดมาก กรุงโรมไม่ได้สร้างเสร็จในวันเดียว
แต่อันเยี่ยนจวินไม่เหมือนกัน เขาเป็นศัลยแพทย์ด้านมือ เข้าใจวิธีเย็บเส้นเอ็นดีมากพอ เมื่อได้เห็นกระบวนท่าของเฉินชาง เป็นธ
