รรมดาที่จะมองเห็นอะไรได้มากกว่าฉินเยว่
สิ่งเหล่านี้เขาอธิบายไม่ถูก แต่เป็นอะไรที่ลึกลับมหัศจรรย์มาก
เป็นความรู้สึกที่ทำให้อันเยี่ยนจวินรู้ได้ทันทีว่าเฉินชางไม่ได้ล้อเล่น
ด้วยเหตุนี้เขาถึงได้ถามเฉินชางว่าสอนเขาได้ไหม
เฉินชางหัวเราะ “ได้แน่นอนครับ”
อันเยี่ยนจวินรู้สึกโล่งใจราวกับได้ยกภูเขาออกจากอก!
“ขอบคุณมากครับ เสี่ยวเฉิน!”
ช่วงบ่ายเริ่มมีผู้ป่วยเส้นเอ็นบาดเจ็บสองสามรายทยอยกันมา เฉินชางเป็นแพทย์ผู้นำทีมผ่าตัดทุกเคส ส่วนอันเยี่ยนจวินเป็นผู้ช่วย
ฉินเยว่กับหวังเชียนยืนดูเงียบๆ อยู่ข้างๆ…
จู่ๆ ฉินเยว่กับหวังเชียนก็รู้สึกว่า ผู้นำทีมแพทย์ของตนทอดทิ้งตนไปแล้ว!
