เป็นนักเล่นเปียโนระดับซุปเปอร์สตาร์ แต่เขาก็เข้าในสิ่งเหล่านี้ดี เขายืนลังเลใจอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็กล่าวโน้มน้าวใจว่า
“…คุณหมอเฉินครับ ผมอาจจจะไม่ได้เข้าใจเกี่ยวงการแพทย์มากนัก แต่ในมุมมองของผม ปกติทุกวันผมต้องฝึกซ้อมเปียโน แต่ตั้งแต่ผมมีชื่อเสียงการพัฒนาฝีมือของผมกลับช้าลง ผมรู้ว่าปัจจัยที่ทำให้เป็นเช่นนี้มีเยอะมาก ประการแรกก็คือเรื่องของเวลา ประการที่สองคือเรื่องของความกดดันภายในใจที่มากจนเกินไป ความคิดเห็นต่างๆ นานาจากโลกภายนอก พวกเขาอยากจะให้คุณพัฒนาเร็วๆ แต่ทักษะทางดนตรีมีทางลัดที่ไหนกัน เมื่อไม่มีเวลาฝึกซ้อมก็ทำได้แค่เล่นให้ดี ถ้าไม่มีศักยภาพมากพอ วันที่คุณไม่คู่ควรกับชื่อเสียงนั้นแล้ว ตัวเราเองนั่นแหละที่จะทำลายชื่อเสียงของตัวเอง ความกดดันในใจกับความกดดันจากภายนอกหนักหนามาก!…
…ประการที่สาม เมื่อเป็นมีชื่อเสียงก็กลายเป็นที่จับตา คำกล่าวนี้ผมมีประสบการณ์อย่างลึกซึ้ง พอคุณมีชื่อเสียงแล้ว คนจำนวนมากนับไม่ถ้วนก็จะจับตาดูคุณ แค่คุณคุณขยับตัวไปไหนก็มีคนแห่ตามคุณแล้ว นี่ไม่ใช่เรื่องดีนัก…
…ดังนั้นถึงผมจะไม่เข้าใจวงการแพทย์ แต่…ผมมองว่าคุณเป็นหมอหนุ่มอนาคตไกล ดังนั้น…ตั้งใจพัฒนาศักยภาพของตนเองต่อไปดีกว่า คิดเสียว่านี่เป็นคำแนะนำจากเพื่อนคนหนึ่งนะครับ”
หลังจากที่ฟังคำพูดของทุกคนแล้ว ถานจงหลินก็หัวเราะกระอักกระอ่วน “เสี่ยวเฉิน เรื่องที่ผมจะคุยกับคุณเมื่อกี้นี้ก็คือเรื่องนี้แหละครับ”
เฉ
