ินชางชะงักเล็กน้อย เขาก็ไม่ได้คิดจะมีชื่อเสียงเหมือนกัน!
แต่เมื่อได้ฟังสิ่งที่คนเหล่านี้กล่าว เขาก็อดยิ้มด้วยความซาบซึ้งใจไม่ได้ เขาเกาศีรษะพร้อมกล่าวขึ้นว่า “ขอบคุณอาจารย์ทุกท่านครับ แล้วก็ขอบคุณคุณสิงอวี่ด้วยครับ ผมเข้าใจเจตนาของพวกคุณ ผมเองก็ไม่ได้อยากมีชื่อเสียง…อันที่จริงผมกำลังจะแอบกลับไปอย่างเงียบๆ…”
เมื่อทุกคนได้ยินเช่นนั้นต่างก็อดหัวเราะลั่นไม่ได้
เฉินชาง พ่อหนุ่มคนนี้ ทำให้คนอื่นเกลียดไม่ลงจริงๆ
หวังอวี้ซานพยักหน้า มองเฉินชางด้วยความพอใจ การที่เด็กวัยหนุ่มสาวจะเมินเฉยต่อชื่อเสียงเกียรติยศเป็นเรื่องยากจริงๆ ไม่ใช่ทุกคนที่จะมีชีวิตสุขสบาย ไม่ใช่ทุกคนที่จะไม่สนใจกับใส่ใจกับสิ่งเหล่านี้
มนุษย์แต่ละคนไม่เหมือนกัน หวังอวี้ซานถามใจตนเองว่า ถ้าเป็นตนเมื่อสมัยหนุ่ม ตนจะยับยั้งชั่งใจกับชื่อเสียงเกียรติที่เย้ายวนเหล่านี้ได้หรือไม่
เขาไม่กล้ารับประกัน
ทุกวันนี้อายุมากแล้ว เห็นโลกมาเยอะถึงได้มีมุมองเช่นนี้ แต่สมัยหนุ่มจะไปเข้าใจเรื่องเหล่านี้ได้อย่างไรกัน
แต่เฉินชางกลับทำได้ ความชาญฉลาดเช่นนี้ จิตใจที่แน่วแน่เช่นนี้ เรียกได้ว่าเฉินชางแข็งแกร่งกว่าตนมาก
เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ หวังอวี้ซานก็ตบไหล่เฉินชางเบาๆ เขาหัวเราะพร้อมกล่าวว่า “เสี่ยวเฉิน! สู้ๆ ครับ ถ้าไม่เกิดเรื่องไม่คาดคิด อนาคตของคุณจะต้องไปได้ไกลกว่าทุกคนในที่แห่งนี้แน่”
ถานจงหลินลังเลอยู่ครู่หนึ่ง “อีกเดี๋ยวถ้ามีคนถามว่าใครเป็นคนผ
