่าตัดจะตอบว่ายังไงดีครับ”
หวังอวี้ซานยิ้มเล็กน้อย “ก็ตอบไปว่าเป็นความลับ!”
หัวหน้าทั้งสามต่างสบกันด้วยรอยยิ้ม
สิงอวี่มองเฉินชาง เขาหัวเราะพร้อมกล่าวว่า “คุณหมอเฉินครับ ต่อไปคุณไม่ต้องเรียกผมว่าคุณสิงแล้วนะครับ ผมแก่กว่าคุณไม่กี่ปี เรียกผมพี่สิงก็พอครับ ส่วนผมขอเรียกคุณว่าเสี่ยวเฉินนะครับ เพราะถ้าต้องเรียกคุณหมอเฉินตลอด ผมรู้สึกแปลกๆ น่ะครับ”
เฉินชางพยักหน้า “ได้เลยครับ!”
…
…
หวังอวี้ซานหันกลับมาบอกกับเฉินชางว่า “อ้อ จริงด้วยครับ ยังมีอีกเรื่องหนึ่ง เสี่ยวเฉิน เดี๋ยวผมจะส่งแบบฟอร์มใหคุณ วันนี้หลังจากที่คุณกลับไปแล้ว ส่งข้อมูลของคุณมาให้ผมหน่อย ผมจะให้ผู้ช่วยของผมกรอกใบสมัครให้คุณ สมัครเป็นสมาชิกสมาคมศัลยแพทย์ด้านมือปีนี้ พอถึงปลายปีคุณจะได้เข้าร่วมประชุมประจำปีของสมาคมได้พอดี”
เฉินชางชะงัก ได้ยินมาว่าการเป็นสมาชิกสมาคมประเภทนี้ยากมากไม่หรือ
ไม่ใช่ว่าจำเป็นต้องมีคนรับรองหลายคน มีบทความที่ได้รับการตีพิมพ์ มีประวัติผลคะแนนที่ดีอย่างนั้นหรือ
ไม่จำเป็นต้องมีระยะเวลาของประสบการณ์การทำงานในสาขานั้นๆ อย่างนั้นหรือ
ดูแล้วไม่ก็ไม่ได้ยุ่งยากขนาดนั้น!
ก็แค่กรอกใบสมัคร!
ไม่ๆๆ ดูจากตอนนี้แล้วใบสมัครก็ไม่จำเป็นต้องกรอกเอง แค่ส่งข้อมูลของตนไปก็พอ
เฮ้อ…
ข่าวลือที่เคยได้ยินเชื่อไม่ได้จริงๆ
หลังจากที่เฉินชางนึกถึงภารกิจเป้าหมายเล็กของตนแล้ว เข้าก็ตัดสินใจถามหวังอวี้ซานในสิ่งที่เขาคิดอยู่ในใจ ถ้าหากมีโ
