บทที่ 525 ข้ารู้ว่ามาพูดเอาตอนนี้ออกจะหน้าไม่อาย
กลับมาที่เรือนสกุลจู คนจากบ้านเดิมของหลินซื่อนั่งรอมาได้สักพักแล้ว
เมื่อเย่อวี๋หรานเข้ามาในเรือนก็กล่าวขออภัย บอกว่าทางนั้นมีเรื่องจึงเสียเวลาไปเล็กน้อย หวังว่าอีกฝ่ายคงไม่ได้รอนาน
จากนั้นก็ถามหลินซื่อว่าได้ยกน้ำชาและของหวานรับรองแขกแล้วหรือยัง
นี่เป็นคนจากบ้านเดิมของหลินซื่อเชียวนะ ต้องใส่ใจให้มาก ไม่อาจดูดาย…
วาจาของเย่อวี๋หรานทำให้ท่านปู่ใหญ่และหลินจ้าวซื่อที่นั่งมานานแล้วถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก
ทั้งคู่ไม่กลัวการรอคอย กลัวแต่ว่าพวกตนมาได้ไม่ถูกจังหวะ ทำให้เรื่องดีกลายเป็นเรื่องร้าย
“ไม่เป็นไร พวกข้าเพิ่งมาได้ไม่นาน ไม่ได้เจอพวกเด็ก ๆ มานานแล้วจึงถือโอกาสพูดคุยสัพเพเหระเสียเลย…” เมื่อครู่ตอนจูปาเม่ยกลับมาได้บอกเป็นนัยว่าไม่ใช่เรื่องดีอะไร หลินจ้าวซื่อจึงใช้ไหวพริบด้วยการไม่ถามว่าเป็นเรื่องอะไร เพียงกล่าวถึงธุระของตนเองเท่านั้น
ภารกิจวันนี้ของท่านปู่ใหญ่ก็คือมาเป็น ‘สัญลักษณ์มงคล’
ทำอย่างไรได้ ผู้ใดให้ท่านปู่ใหญ่มีความใกล้ชิดทางสายเลือดกับหลินซื่อมากกว่า หากเทียบกับหลินจ้าวซื่อที่ไม่ได้มีความเกี่ยวพันกันทางสายเลือด
เย่อวี๋หรานย่อมไม่อาจละเลยท่านปู่ใหญ่อยู่แล้ว ระหว่างสนทนากับหลินจ้าวซื่อยังหันมาพูดคุยกับท่านปู่ใหญ่บ้างเป็นบางคราว
แต่ท่านปู่ใหญ่อายุมากแล้ว การตอบสนองค่อนข้างช้า บางครั้งเขาจะมองไปทางเด็กน้อยสองคนในเรือน ซึ่งก็คือซานเ
