มาจากร้านแล้ว เฉินชางกับฉินเยว่อิ่มเอมและผ่อนคลายอย่างที่สุด ถ้าได้นอนสักงีบในตอนนี้คงจะเป็นอะไรที่สุดยอดมาก
แต่เนื่องจากว่าช่วงเช้ากว่าจะได้ออกไปพักก็สายแล้ว หลังจากที่รับประทานอาหารมื้ออร่อยไป ก็เป็นเวลาเกือบบ่ายสามโมงแล้วแล้ว เลยทำได้แค่เพียงกลับเข้างานทันที
ช่วงบ่ายผู้ป่วยยังคงไม่ลดลง มีเคสเย็บเส้นเอ็นหกถึงเจ็ดเคส
แม้แต่เฉินชางก็ยังยืนปวดเอว ส่วนฉินเยว่ก็เหนื่อยจนพูดอะไรไม่ออกสักคำ
เฉินชางคิดจะโอดครวญออกมาว่าปวดเอว แต่เขาก็หยุดความคิดที่จะพูดออกไป เกิดพูดออกไปแล้วโดนย้อนถามว่าคุณไตพร่อง[1]หรือไง จะไม่เท่ากับหาเรื่องให้โดนแขวะว่าไร้สมรรถภาพทางเพศหรือ
เขาเหนื่อยขึ้นนิดหน่อย แต่สิ่งที่ได้ก็ท่วมท้นทีเดียว!
เฉินชางรู้สึกว่าช่วงบ่ายวันนี้เขาเข้าใจในสิ่งต่างๆ เกี่ยวกับการเย็บเส้นเอ็นลึกซึ้งขึ้นมาก
เฉินชางกลับมาถึงบ้านด้วยความเหนื่อยล้า แล้วเขาก็ได้ยินเสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้น
[ติ๊ง! ภารกิจประจำวันเสร็จสิ้น ได้รับ: อบรมหลักสูตรพิเศษวิธีเย็บเส้นเอ็นของบันเนลล์ เริ่มการอบรมเลยหรือไม่?]
เฉินชางนอนว่างอยู่บนเตียงนอนไม่มีอะไรทำก็เลยกดเริ่มอบรมเสียเลย
ภาพตรงหน้าเปลี่ยนไปในทันใด เฉินชางปรากฏตัวอยู่ในห้องผ่าตัด
ทว่าตรงหน้าเฉินชางมีชายชาวต่างชาติคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้นตรงหน้า ชายชาวต่างชาติสวมชุดกาวน์สีขาวยืนอยู่ตรงนั้น
“สวัสดีครับ ผมชื่อบันเนลล์!” ชายชาวต่างชาตแนะนำตนเองด้วยรอยยิ้ม
เฉินชางค่อนข
