มา “หัวหน้าคะ มีผู้ป่วยได้รับบาดเจ็บที่มือสี่รายค่ะ”
หลี่เป่าซานพยักหน้า กล่าวอย่างเด็ดขาดว่า “เลิกประชุม! ทุกคนแยกย้ายกันไปทำงานเถอะครับ”
อันเยี่ยนจวินเดินนำออกไปก่อน เฉินชางกับหวังเชียนเดินตามออกไป
การมาถึงของผู้ป่วยสี่ราย เป็นการประกาศให้รู้อย่างเป็นทางการว่าความตึงเครียดกับงานที่รัดตัวกำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว!
หลังจากที่เดินออกมาแล้วก็รู้ว่าผู้ป่วยทั้งหมดถูกส่งตัวมาจากแผนกศัลยกรรมมือโรงพยาบาลตงต้า แผนกฉุกเฉินกับแผนกศัลยกรรมมือของโรงพยาบาลตงต้าค่อนข้างมีความเก่งและเชี่ยวชาญ ทำให้ผู้ป่วยมีจำนวนค่อนข้างมาก ดังนั้นการที่ผู้ป่วยถูกส่งตัวมาที่นี่ก็เป็นเรื่องที่เข้าใจได้
ในขณะนี้ ครอบครัวผู้ป่วยดำเนินการตามขั้นตอนปฏิบัติที่เกี่ยวข้องเรียบร้อยแล้ว หลังจากที่อันเยี่ยนจวินตรวจวินิจฉัยแล้ว เขาก็มองเฉินชางทีหนึ่ง แล้วก็มองที่หวังเชียนทีหนึ่ง คิดพิจารณาเล็กน้อย แล้วก็กล่าวขึ้นว่า “เสี่ยวเฉิน เดี๋ยวคุณเย็บให้ผู้ป่วยสองราย ผมเย็บสองราย เอ่อ…เสี่ยวหวัง คุณเป็นลูกมือผม”
หลังจากที่หวังเชียนฟังจบ เขาก็ชะงักทันใด เขารู้สึกได้ถึงความไม่เชื่อมั่นจากอันเยี่ยนจวินอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน!
สิ่งนี้บ่งบอกได้ชัดเจนถึงการปฏิบัติแบบสองมาตรฐาน หวังเชียนมองอันเยี่ยนจวินด้วยสีหน้าไม่ยินยอม
เฉินชางยิ้มเล็กน้อย “พี่เชียน ถ้าพี่เชียนอยากเป็นลูกมือผมก็ได้นะครับ”
หวังเชียนทำเสียงชิชะออกมา อยากจะถุยน้ำลายใส่หน้าเฉินชา
