งนัก “เชอะ! อย่าดูถูกคนอายุน้อย อนาคตยังอีกไกล!”
อันเยี่ยนจวินชะงัก พาหวังเชียนไปที่ห้องหัตถการ คล้ายว่าอันเยี่ยนจวินกำลังคิดอะไรอยู่ เขากล่าวขึ้นว่า “เสี่ยวหวัง”
หวังเชียนเงยหน้า “ครับอาจารย์อัน มีอะไรหรือครับ”
อันเยี่ยนจวินถามด้วยความสงสัย “คุณอายุมากกว่าเสี่ยวเฉินใช่หรือเปล่า”
หวังเชียนพยักหน้า “ครับ ผมอายุยี่สิบเก้า เขาอายุยี่สิบเจ็ด”
อันเยี่ยนจวิน “อ้อ” แล้วก็กล่าวขึ้นว่า “เอ…งั้นที่คุณบอกว่าอย่าดูถูกคนอายุน้อย ผมว่าคุณใช้คำนี้ไม่เหมาะ”
หวังเชียนชะงักทันใด สีหน้างุนงง …
อันเยี่ยนจวินรีบเสริมทันทีว่า “แต่มีเป้าหมายก็เป็นเรื่องดี อย่างน้อยก็พยายามไปให้ถึงเป้าหมายก็โอเคแล้ว…
…แต่…อย่าไขว่คว้าสิ่งที่เกินตัว ต้องสอดคล้องกับความเป็นจริงด้วย โดยเฉพาะอย่างยิ่ง…ตอนตั้งเป้าหมายจะต้องสอดคล้องกับตัวตนที่แท้จริง จะทำตั้งเป้าหมายโดยที่ไม่มีหลักการเป็นของตนเองไม่ได้”
อันเยี่ยนจวินพยายามจะปลอบใจหวังเชียนให้คลายความกังวลด้วยความจริงใจ
แน่นอนว่า…เขากำลังปลอบใจตนเองให้คลายความกังวลด้วยเช่นกัน ถึงอย่างไรเสียก็มีคนบางคนที่มีความสามารถเหนือคนธรรมดาทั่วไปโดยสิ้นเชิง แล้วจะไปเทียบตนเองกับคนเหล่านั้นไปทำไม
เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ อันเยี่ยนจวินเองก็ปลอบใจตนเองรอบหนึ่ง เขาจะไปเทียบอะไรกับเฉินชางได้!
