็นคนอื่นพูดจาเช่นนี้ เธอค่อนข้างรู้สึกเหยียดหยามพฤติกรรมแบบนี้
หลังจากที่ส่งข้อความไปแล้ว เกิ่งเหยียนก็ออกจากกลุ่มวีแชทเช่นกัน
บรรยากาศในกลุ่มวีแชทร้อนระอุขึ้นในทันใด
หม่าจื้อเถิงกับสวีฮุ่ยฮุ่ยทั้งสองคนต่างก็ตกตะลึงจนตาค้าง นี่เกิดอะไรขึ้น
ในตอนนี้หลัวโจวก็อดไม่ได้แล้วเหมือนกัน เขากล่าวขึ้นว่า: [เฉินชางเก่งกว่าพวกนาย สมัยเรียนก็เก่งกว่าพวกนาย ตอนนี้ทำงานก็ยังเก่งกว่าพวกนาย!]
หลังจากส่งข้อความไปแล้วก็ออกจากกลุ่มวีแชทเช่นกัน!
หลินเหอหัวเราะพร้อมส่งมีม: [เหอๆ เจ็บปวด!]
หลังจากนั้นก็ออกจากกลุ่มวีแชทไปด้วยเช่นกัน
หม่าจื้อเถิงโกรธจัดจนหน้าแดงก่ำในในทันใด เขาคิดไม่ถึงว่าเรื่องราวกจะกลับกลายเป็นเช่นนี้ไปได้
ไม่นานสมาชิกในห้องแชทของกลุ่มห้องเรียน (เพื่อนเก่าสมัยปริญญาตรี) ก็ทยอยออกจากกลุ่มจนจำนวนสมาชิกห้าสิบกว่าคนลดฮวบลงไปครึ่งหนึ่ง ส่วนคนอื่นๆ คาดว่าคงจะปิดการแจ้งเตือนข้อความไปแล้ว
หม่าจื้อเถิงกับสวีฮุ่ยฮุ่ยตกตะตึงจนตาค้าง พวกเขาคิดไม่ถึงเลยว่าจะเกิดเหตุการณ์เช่นนี้ขึ้นได้
หม่าจื้อเถิงส่งข้อความเข้าข้างตนเองออกไป: [เหอะๆ ดัดจริตจริงๆ ทำเป็นดูถูกพฤติกรรมคนอื่น ไม่ใช่เป็นเพราะเห็นว่าตอนนี้เฉินชางเป็นบุคลากรในสังกัดหรอกหรือ ชิ! แต่ละคนรีบร้อนจะเลียแข้งเลียขา?]
ในเวลานี้มีเพื่อนนักศึกษาคนหนึ่งส่งข้อความไปว่า: [นายนี่มันเป็นสิ่งมีชีวิตที่ล้มเหลวในการเกิดมาเป็นคนจริงๆ คิดไม่เลยถึงว่าจะยังไม่รู้ต
