นเฉินชาง!
“หลัวโจว นายดูนั่นเร็ว นั่นเฉินชางใช่มั้ย” ต่งจยาดึงเสื้อหลัวโจวด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจ พร้อมชี้นิ้วไปที่โต๊ะรับสมัครงานของโรงพยาบาลอันดับสอง
หลังจากหลัวโจวหันไปมอง แล้วเขาก็เห็นเฉินชางนั่งอยู่ตรงนั้นจริงๆ ด้วย
เขารู้สึกประหลาดใจทันใด “เฉินชางเพิ่งจะเรียนปริญญาโทปีหนึ่งไม่ใช่หรือไง เขาทำอะไรที่นี่”
ต่งจยาส่ายหน้า “อาจจะแค่เดินดูก่อนมั้ง ไปกันเถอะ เข้าไปทักทายสักหน่อย”
ระหว่างที่พูด ทั้งสองก็เดินเข้าไปที่โซนตั้งโต๊ะรับสมัครงานของโรงพยาบาลอันดับสอง
“ชางเอ๋อร์! นายจริงๆ ด้วย นายมาทำอะไรที่นี่เนี่ย” หลัวโจวกล่าว
เมื่อเฉินชางเห็นหลัวโจว เขาก็ส่งเสียงหัวเราะออกมา ยื่นประวัติย่อของโรงพยาบาลอันดับสองให้หลัวโจว “รับสมัครงานไง เชิญนั่งครับเพื่อน ทำความรู้จักกับโรงพยาบาลอันดับสองสักหน่อย”
หลัวโจวทำเสียงชิชะ “ชิ! นายเรียกฉันว่ารุ่นพี่ซะดีๆ อ้อ จริงด้วย…นายมาหางานเหมือนกัน?”
เฉินชางส่ายหน้า จู่ๆ เขาก็นึกขึ้นได้ว่าหลัวโจวจบด้านศัลยกรรมทั่วไป ก็เลยถามว่า “จริงด้วยสิ หลัวโจว นายจบด้านศัลยกรรมทั่วไปใช่ไหม แผนกฉุกเฉินรับสมัครศัลยแพทย์ทั่วไปวุฒิปริญญาโท นายไม่ลองสมัครดูสักหน่อยหรือ”
หลัวโจวหัวเราะ “ฉันสมัครไปตั้งแต่แรกแล้ว แต่…ฉันเห็นรับแค่หนึ่งอัตรา คนสมัครกันตั้งเท่าไหร่”
เฉินชางรับ “อืม ก็จริง” แล้วก็กล่าวเสริมขึ้นว่า “เตรียมตัวให้ดีก็แล้วกัน แผนกฉุกเฉินของโรงพยาบาลอันดับสอง
