ื่องกระบี่ใจพิสุทธิ์ที่เป็นปรมาจารย์ด้านการใช้เข็ม!
ส่วนสวีข่ายหลินมองสีหน้าของเฉินชางอย่างระมัดระวัง อืม มือตนยังว่างอยู่ ถ้ามีอะไรต้องการ ตนจะรีบหยิบยื่นให้ทันที
ส่วนเรื่องเรียนรู้ทักษะการผ่าตัด…
สวีข่ายหลินถอดใจไปแล้ว…
การผ่าตัดที่ระดับยากขั้นสุด ความประณีตขั้นสุด มาตรฐานสูงขั้นสุด
นี่เป็นการผ่าตัดที่…ตนฝึกฝนได้หรือ
เห็นได้ชัดว่าเกิดขอบเขตความสามารถไปแล้ว
ไม่ต้องพูดถึงเรื่องหน่วยความจำในสมองที่มีอยู่ ต่อให้เพิ่มหน่วยความจำเข้าไป ก็ไม่มีทางจำสิ่งเหล่านี้ได้ทั้งหมด!
เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ สวีข่ายหลินยังคงรู้สึกว่าตนทำสิ่งที่ตนควรทำก็พอแล้ว
เมื่อสวีข่ายหลินเห็นเฉินชางเย็บผิวหนังได้อย่างน่าทึ่ง เธออยากกล่าวเพียงหนึ่งประโยคว่า เย็บได้สวยมากจริงๆ
เรียนรู้?
เรียนไม่ไหวหรอก…
เวลาแต่ละนาที แต่ละวินาที ผ่านไปอย่างรวดเร็วดุจสายน้ำ
ฉินเสียงรู้สึกว่าตนเองเริ่มจะขาดออกซิเจน
ในที่สุด…
ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน แต่…ฉินเสียงรู้สึกว่าวันนี้เขาประหยัดอากาศบริสุทธิ์ของประเทศไปไม่น้อย
ในตอนที่เฉินชางมัดปมสุดท้าย
ฉินเสียงก็สูดลมหายใจเข้าในที่สุด ทว่าในตอนที่เขาก้มศีรษะดูผลงานของเฉินชางอย่างละเอียด เขาก็หายในเข้าอย่ารวดเร็วทันที!
เยสเข้!
ยอดเยี่ยม!
เฉินชางชำเลืองมองฉินเสียงทีหนึ่ง
ฉินเสียงทำเสียงจุ๊ๆๆ แสดงความประหลาดใจ “เก่งมากจริงๆ!”
เฉินชางชะงัก นี่คือสิ่งที่ผมอยากได้ยิน?
ดีที่สวีข่ายหลินเข้าใจแก่นส
