ารของการดำรงชีวิตในที่ทำงานแล้ว เธอรีบเตรียมทำความสะอาดผิวหนัง พร้อมกล่าวว่า “หมอเฉิน คุณเหนื่อยแล้ว คุณพักก่อน เดี๋ยวฉันทำความสะอาดผิวหนังเอง”
เฉินชางพยักหน้า “รบกวนด้วยนะครับ”
เมื่อเดินพ้นเตียงผ่าตัดไปแล้ว เฉินชางก็อดบิดขี้เกียจไม่ได้ ขยับคอซ้ายขวา การผ่าตัดที่ยาวนานเช่นนี้ เหนื่อยมากจริงๆ
จู่ๆ เฉินชางก็รู้สึกว่า ต่อไปโรงพยาบาลควรจะเพิ่มรายการ ‘แผ่นแปะแก้ปวด’ อีกหนึ่งรายการ
ถึงอย่างไรเสียก็ต้องผ่าตัดทุกวัน ไม่ช้าก็เร็วจะต้องมีวันที่จะนอนอยู่บนเตียงผ่าตัดแล้วเป็นฝ่ายถูกผ่าตัดเสียเอง!
คำกล่าวโบราณกล่าวไว้ว่าอย่างไรนะ
ถ้าเราผ่าตัดให้ผู้อื่น ผู้อื่นก็จะเป็นคนผ่าตัดให้เรา!
ในเวลานี้ ทุกคนในสำนักงานของโรงพยาบาลหมัวตูซื่อลิ่วต่างก็ลุกขึ้นด้วยความวิตกกังวลถึงขีดสุด
ทุกคนต่างชะเง้อเฝ้าคอย รอดูใบหน้าหลังจากล้างทำความสะอาดแล้ว
วิตกกังวล!
กระสับกระส่าย!
เฝ้าคอย!
นี่คืออารมณ์ความรู้สึกของทุกคน ณ เวลานี้
ทันทีที่สวีข่ายหลินล้างทำความสะอาดใบหน้าเสร็จ ทันใดนั้นใบหน้าของโต้วซินก็ปรากฏสู่สายตาของทุกคน!
“เยสเข้!”
“เยสเข้!”
“เยสเข้!”
ทันทีที่ทุกคนต่างก็อุทานเป็นเสียงเดียวกัน ‘เยสเข้’ พยาบาลที่เข็นรถเข็นยาอยู่ด้านนอกก็ตกใจจนตัวสั่น ทำเอาแทบจะประคองรถที่เข็นเอาไว้ไม่อยู่ คุณป้าแม่บ้านที่เก็บกวาดทำความสะอาดตกใจจนไม้ถูพื้นหลุดมือ
ผู้ป่วยในที่เดิมทีจะเข้ามาพบแพทย์ ตกใจจนหน้าถอดสี หันหลังแล้ววิ่งหนีไปทันท
