นี่!
ในตอนนี้เขาเข้าใจความหมายของประโยคนี้ดี
ในเวลานี้ตน…ตนไม่ได้รู้สึกแบบนี้งั้นหรือ
เฉินชางกัดฟันตัดสินใจแน่วแน่ ตะโกนก้องในใจด้วยความเดือดดาลว่า สู้โว้ย!
ทนต่อไปไม่ได้แล้ว!
เฉินชางยืนหยัดแน่วแน่!
ถ้าไม่สำเร็จก็ต้องพลีชีพ!
และในตอนนี้เอง ตอนที่เฉินชางตัดสินแน่วแน่แล้วว่าจะจูบฉินเย่ว
ทันใดนั้น…แอ๊ด เสียงประตูถูกเปิดออก
หลังจากที่หลี่เป่าซานเดินเข้ามาด้านในแล้ว ทันใดนั้นเขาก็เห็นฉากนี้เข้า
เป็นฉากที่ชวนให้ประหลาดใจ!
หลี่เป่าซานกระแอมออกมาสองที กล่าวพึมพำตนเอง “เอ๊ะ? ผมวางกุญแจไว้ไหนนะ”
ขณะที่กล่าวอยู่นั้น หลี่เป่าซานจ้องมองเพดาน ไม่กล้าลดระดับสายตาลงมา เขากล่าวพลางขมวดคิ้ว มือทั้งสองข้างคลำกระเป๋าเสื้อ เหมือนว่ากำลังหากุญแจอยู่จริงๆ
แต่คุณเปิดประตูเข้ามาแล้วชัดๆ คุณจะหากุญแจอะไรอีก!
เวลาที่คุณจะโกหก คุณจะโกหกแบบขอไปทีไม่ได้
หลังจากที่พูดกับตนเองจบ หลี่เป่าซานก็ถอนหายใจออกมาอีกหนึ่งที “อืม น่าจะอยู่ที่ห้องทำงาน! ลองไปดูสักหน่อย ตอนนี้เพิ่งจะเจ็ดโมงสี่สิบ...อืม ยังเหลือเวลาอีกยี่สิบนาทีกว่าจะถึงเวลาเปลี่ยนเวร เวลาน่าจะมากพอ! ผมไปซื้ออาหารเช้าด้วยเลยแล้วกัน”
หลังจากที่พูดกับตนเองอยู่
