นานสองนาน หลี่เป่าซานก็ปิดประตูหันหลังเดินจากไป
เฉินชางอยากจะไปถามหัวหน้าหลี่สักหน่อยว่า ‘ยังเหลือเวลาอีกยี่สิบนาทีกว่าจะถึงเวลาเปลี่ยนเวร’ หมายความว่าอะไร
‘เวลาน่าจะมากพอ’ หมายความว่าอะไร
กำลังดูถูกใครกัน!
จังหวะที่เฉินชางกำลังเตรียมพร้อม ทันใดนั้นฉินเยว่ก็ปลีกตัวออกแล้วเดินจากไป พร้อมกล่าวลอยๆ ทิ้งท้ายว่า “เฮ้อ!…เหงาจัง…”
หลังจากพูดจบ เธอก็ส่ายหน้าแล้วเดินคอตกไปตรงไปยังห้องเปลี่ยนเสื้อผู้หญิง แสร้งทำเป็นรู้สึกเซ็ง แต่ในใจกลับกระหยิ่มยิ้มย่อง แถมยังชูนิ้วชี้ข้างขวาส่ายไปส่ายมา
เฉินชางกำหมัดแน่น ถ้าเขาไว้เล็บยาว เล็บของเขาจะต้องจิกเข้าไปในเนื้อแน่ ขาดก็แค่เลือดที่ไหลออกมา!
เฉินชางยืนกัดฟันกรอดอยู่กับที่ สายตาเต็มไปด้วยความเดือดดาล!
ยัยฉินขี้ประจบ คุณมันยัยไม้กระดานของแท้!
คุณคอยดูวันข้างหน้าเถอะ!
วันนี้โชคเป็นของคุณ แต่ต้องมีวันที่โชคเข้าข้างผม!
คุณคอยดูเถอะ!
ต้องมีสักวันที่ผมจะทำให้คุณต้องคุกเข่าร้องเพลงยอมรับความพ่ายแพ้!
และบทเพลงที่คุณร้องจะเป็นบทเพลงที่ผมเขียนเอง!
เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ เฉินชางก็รู้สึกว่าฉินเยว่สร้างความอับอายให้เขา
ไม่ใช่สิ มันคือการดูถูกเหยียดหยาม…
ไม่สิไม่ใช่ ต้องใช้คำ
