ว่าสร้างความอัปยศ…
ไม่ยังตรงกับความรู้สึก ควรจะใช้คำว่าการผสมผสานระหว่าง…ความอับอาย ความอัปยศ ความอดสูเข้าด้วยกัน
ครอบคลุมความรู้สึก!
เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ เฉินชางก็รู้สึกว่าความอาฆาตแค้นของเขาทวีคูณยิ่งขึ้น
จะต้องล้างแค้นให้ได้!
เมื่อเห็นว่าใกล้จะแปดโมงตรงแล้ว เฉินชางก็หยิบเสื้อกาวน์เดินตรงไปที่ห้องทำงาน
เฉินชางที่เดิมที่ง่วงจนตาจะปิด จู่ๆ ก็รู้สึกว่าตนมีกำลังวังชาไปทั้งตัว
เขาจะต้องกำจัดยัยฉินตัวร้ายนี้ให้ได้!
ตอนนั้นเอง หลี่เป่าซานก็เดินช้าๆ เข้ามาในห้อง เขากวาดตามองทุกคน “เริ่มเปลี่ยนเวร”
เมื่อเฉินชางเห็นหลี่เป่าซานเดินเข้ามา เขาก็รู้สึกไม่ค่อยสบายใจ ไม่รู้ว่าทำไมถึงมีความรู้สึกเขินอายจน…จนหน้าแดง
เขาก็เลยแอบหันไปมองฉินเยว่ทีหนึ่ง แล้วเขาก็พบว่า ดูเหมือนว่าฉินเยว่จะไม่มีปฏิกิริยาใดๆ เลย สงบสุขุม สบายใจไร้กังวล!
….เหอะ…ผู้หญิงคนนี้จิตใจโหดเหี้ยมเกินคน!
เฉินชางเกิดลังเลใจ เป็นศัตรูกับคนที่น่ากลัวแบบนี้เป็นความคิดที่ไม่ดีสักเท่าไหร่หรือเปล่านะ
หรือตนจะเป็นฝ่ายยอมรับผิด?
เลี้ยงข้าวเธอสักมื้อ ลงนามกฎสันติภาพ?
เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ เฉินชางลืมความรู้สึกอัปยศทั้งหมดในใจไป ถึงอย่างไรเสียศัตรูก็แข็งแก
