หญิงสาวเล่าต่อว่า “กว่าจะปลอบให้แม่สงบลงได้ไม่ใช่เรื่องง่ายๆ เลย ต้องให้กินยานอนหลับถึงจะหลับได้ แต่เมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อนหน้านี้ จู่ๆ ฉันก็ได้ยินเสียงเอะอะที่ข้างห้องอีก ก็เลยรีบลุกไปดู…
…ฉันเพิ่งจะเดินเข้าไปในห้องนอน ก็เห็นแม่กรีดร้องแทบขาดใจ ข้าวของที่วางอยู่บนเตียงโดนกวาดลงมากองอยู่บนพื้น!…พอแม่ได้ยินเสียงฉันเดินเข้ามา แม่ก็บอกว่า ‘ลูก ลูกดูสิ ข้างหลัง พวกนั้นมาอีกแล้ว!’”
หญิงสาวเอามือลูบไหล่ทั้งสองข้างของตนเองเล็กน้อย ดูเหมือนว่าจะค่อนข้างหวาดกลัว
อย่าว่าแต่เธอเลย แม้แต่เฉินชางกับเล่อเล่อ รวมทั้งคนอื่นๆ เมื่อได้ฟังเรื่องที่หญิงสาวคนนี้เล่า ทุกคนต่างก็ตัวสั่นเล็กน้อย
เฉินชางอดตื่นตระหนกไม่ได้
หญิงสาวเล่าต่อว่า “ฉันกำลังจะพูดกับแม่ ทันใดนั้นแม่ก็ชี้ไปที่ด้านหลังฉัน แผดเสียงตะโกนลั่น ‘พวกแกรีบออกไปเลย ฉันขอร้อง รีบออกไป ฉันหันหลังฉันก็ไม่เห็นอะไรแล้ว…’ ”
“…ตอนนั้นฉันตกใจจนเสียขวัญ ฉันถามแม่ว่า ‘แม่ แม่เลอะเลือนหรือเปล่า!’…แม่กอดเสื้อผ้าของฉันไว้ไม่ปล่อย ไม่ว่าจะยังไงก็ไม่ปล่อย ปากก็พูดว่า ‘อยู่นั่น อยู่นั่น…’…ฉันกำลังจะพูดกับแม่ แม่ก็วิ่งออกไปข้างนอกแล้ว วิ่งไปก็ตะโกนไป ‘อย่าตามฉันมา…อย่า
