“…ฉันกลัวการเข้าเวรดึกมากที่สุด!
…เพราะตกดึกมักจะได้ยินเสียงเสียงเด็กทารกร้อง แค่ได้ยินเสียงเด็กทารกร้อง ใจคอฉันก็ไม่ดีแล้ว”
เฉินชางเดินเข้ามาพอดี เขาเกาะเคาน์เตอร์พยาบาลด้านนอก “แผนกสูตินรีเวชมีเสียงเด็กร้องก็ปกติไม่ใช่หรือครับ”
ฟ่านสยาส่ายหน้า “มีเสียงเด็กร้องน่ะเป็นเรื่องปกติ แต่เสียงร้องไม่ได้มาจากห้องผู้ป่วยน่ะสิคะ!”
“…ห้องเก็บของข้างห้องเวรของพยาบาลแต่ก่อนเคยเป็นห้องยุติการตั้งครรภ์ เสียงร้องที่ว่าดังมาจากห้องเก็บของ! ตกกลางคืนฉันไปเข้าห้องน้ำ ตอนนั้นฉันเพิ่งตื่นนอน ฉันได้ยินเสียงแว่วคล้ายเสียงเด็กทารก...
…ตอนนั้นฉันกลัวมาก ฉันเล่าเรื่องนี้ให้อาจารย์ของฉันฟัง หลังจากที่เธอได้ฟังเรื่องที่ฉันเล่าแล้ว เธอกระซิบบอกฉันว่า ‘แต่ก่อนห้องข้างๆ ไม่ใช่ห้องเก็บของ แต่เป็นห้องยุติการตั้งครรภ์! บวกกับนโยบายลูกคนเดียวของรัฐบาล หลายครอบครัวที่ท้องลูกคนที่สองก็จะถูกส่งตัวมาที่โรงพยาบาลเพื่อเอาเด็กออกที่ห้องนี้…ไม่รู้เลยว่ามีเด็กตายไปเยอะขนาดไหน!’”
“…ตอนนั้นหลังจากที่ฉันได้ฟังแล้ว ก็ตกใจกลัวขึ้นมาทันที!”
เรื่องเล่าเป็นตุเป็นตะนี้ แม้แต่เฉินชางเองก็ยังรู้สึกหนาว
พยาบาลสาวสองคนก็กลัวเช่นกัน น้ำเสียงที่เธอ
