พูดขึ้นอีกครั้งทุ้มต่ำลงมาก
ฟ่านสยามองพยาบาลทั้งสอง “โธ่เอ๊ย พวกคุณอยู่ที่โรงพยาบาลนี้มาตั้งนานนแล้ว จะมากจะน้อยต้องเคยได้ยินเรื่องพวกนี้มาก่อน ไม่จำเป็นจะต้องตื่นตูมกันขนาดนี้”
เล่อเล่อกอดตนเองแน่น กล่าวเสียงเบาว่า “วันนี้เป็นวันสารทจีนนะ อย่าพูดเรื่องพวกนี้ ทำให้คนกลัว!”
พยาบาลฝึกหัดพยักหน้าพร้อมหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาค้นหารูปในโทรศัพท์ “ฉันมีรูปอาจิ่ว[1]นักพรตเต๋าปราบผีดิบ ให้ฉันส่งให้เธอมั้ย”
…
…
เฉินชางกลับไปถึงห้องทำงาน จัดการบันทึกข้อมูลเคสผ่าตัดเมื่อช่วงเช้า
หมอทุกท่านล้วนมีมือหนึ่งคู่ที่ว่องไวปราดเปรียว ใช้บันทึกประวัติผู้ป่วย พิมพ์รหัสต่างๆ แล้วก็ผ่าตัด ถ้ามือไม่ไวก็ทำงานไม่ทันเวลา เมื่อทำงานไม่ทันเวลาต้องทำโอทีทุกวี่ทุกวัน
เวลาประมาณตีหนึ่งกว่า จู่ๆ ก็มีพยาบาลวิ่งอย่างร้อนรนเข้ามา “หมอเฉิน ออกมาเร็วค่ะ มีผู้ป่วยพิเศษ!”
เฉินชางรู้สึกได้ถึงความรู้สึกหวาดกลัวขณะที่เล่อเล่อพูด
เฉินชางชะงัก เขาลุกขึ้นแล้วเดินออกไป
ในโถงใหญ่มีหญิงชราคนหนึ่ง รูปร่างอ้วนท้วม ผมขาวทั่วทั้งศีรษะ
แวบแรกที่เฉินชางมองไป สิ่งที่เห็นคือหญิงชรากอดเสื้อผ้า เนื้อตัวเปียกปอนไปทั้งตัว นั่งตัวสั่นเทิ้มอยู่บนเก้าอี้ ใ
