ซื้อกับข้าว ผลคือตอนที่ฉันกลับมาถึงบ้าน ข้าวของในห้องรับแขกกระจัดกระจายไปหมด เก้าอี้ล้มระเนระนาด โซฟาเต็มไปด้วยจานผลไม้ ข้าวของบนโต๊ะกองเกลื่อนกลาดอยู่เต็มพื้นไปหมด ตอนนั้นฉันรู้สึกตกใจกลัว! เป็นห่วงว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับแม่ของฉัน…
…และในตอนนี้เอง ฉันได้ยินเสียงคนร้องไห้ ฉันเดินตามเสียงร้องไห้ที่ได้ยินไป หลังจากที่เจอต้นตอของเสียงแล้ว สิ่งที่เห็นคือแม่ของฉันนั่งขดตัวอยู่ในมุมสุดของห้องรับแขกด้วยสภาพผมเผ้ากระเซอะกระเซิง ร้องห่มร้องไห้เนื้อตัวสั่นเทิ้ม สภาพเหมือนกับตอนนี้ไม่มีผิด!…”
“…เมื่อเห็นว่าฉันกลับมาถึงบ้านแล้ว แม่ฉันก็ไม่คุยกับฉัน!”
เมื่อเล่ามาถึงตรงนี้หญิงสาวก็บอกกับเฉินชางว่า “ฉันคิดว่ามีโจรเข้าบ้าน แต่ไม่มีโจรอะไรทั้งนั้น! ของในบ้านก็ไม่หาย…
…และในตอนนี้เอง จู่ๆ แม่ก็หันมามองฉัน สีหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว สายตาล่องลอย พูดกับฉันด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ ‘ลูกแม่ พวกนั้นเพิ่งกลับมา…’
…ในตอนนั้นฉันสับสนงุนงงไปหมดแล้ว ฉันรีบถามแม่ว่า ‘ใครกลับมา แม่’
…แม่ฉันตอบว่า ‘ผู้เฒ่าหวังห้องชั้นล่าง บอกจะพาแม่ไปให้ได้ แถมยังบอกแม่ว่า เจ๊ พวกเรามารับเจ๊แล้ว..’ ”
ทันใดนั้นลูกสาวของหญิงชราก็หน้ามองเฉินชาง “ผู้เฒ
