ารณ์ เขาก็รีบวิ่งเข้าไปทันที “นั่นใช่คุณแม่คุณหรือเปล่า”
หญิงสาวพยักหน้า สีหน้าค่อนข้างหวาดกลัว น้ำเสียงเวลาพูดก็ไม่ค่อยมีเรี่ยวแรง “ค่ะ คุณหมอ…แม่ของฉันโดนวิญญาณร้ายตามหลอกหลอนใช่มั้ยคะ!”
ชายหนุ่มเอามือปาดน้ำฝนบนใบหน้าออก เสื้อผ้าของทั้งสองคนเปียมชุ่ม ดูแล้วน่าจะวิ่งฝ่าฝนตามมา
เมื่อเห็นแม่ของตนเองนั่นคุดคู้ร้องห่มร้องไห้อยู่ที่มุมเคาน์เตอร์พยาบาล ทั้งสองก็กระวนกระวายใจ
ตอนนี้เล่อเล่อพลันเอาผ้าห่มไปห่มให้หญิงชรา เธอกำลังจะพูดกับหญิงชรา ทันใดนั้นหญิงชราก็กรีดร้องเสียงแหลมขึ้นมา “อย่าเข้ามา!”
เสียงของหญิงชราทำให้เล่อเล่อตกใจกลัวจนก้าวถอยหลังไปสองสามก้าว!
หญิงสาวคนนั้นรีบกล่าวขอโทษทันที “คุณพยาบาล ขอโทษค่ะ ขอโทษค่ะ!”
เล่อเล่อส่ายหน้า “ไม่เป็นไรค่ะ”
เฉินชางถามขึ้นวา “คุณแม่คุณเป็นอะไรหรือครับ”
หญิงสาวกลืนน้ำลายหนึ่งอึก แล้วทันใดนั้นเธอก็พูดขึ้นว่า “คุณหมอคะ คืออย่างนี้ค่ะ ตกดึกวันนี้แม่ฉันออกไปเผากระดาษเงินกระดาษทอง หลังจากกลับมาถึงบ้านก็มีอาการเพ้อ พูดจาติดขัด ฉันกำลังคิดว่าจะเป็นเพราะแม่ไปเจอกับอะไรที่กระทบกระเทือนจิตใจมากเกินหรือเปล่า…
…ฉันดูท่าทางของแม่แล้วคิดว่าแม่คงทำกับข้าวไม่ไหว ก็เลยออกไป
