ันคิดว่าอยู่คนเดียวคงไม่เป็นอะไร แต่ในคืนวันนั้นฉันมักจะรู้สึกว่าในห้องผ่าตัดมีพลังงานบางอย่างแฝงอยู่ ตอนกลางดึกฉันเห็นเหมือนมีเงาคนล่องลอยอยู่ในห้องผ่าตัด”
ทันทีที่เฉินชางได้ฟังเช่นนั้น เขาก็หัวเราะกระอักกระอ่วนออกมา “ไม่ขนาดนั้นมั้งครับ?”
ข่งย่วนย่วนส่ายหน้า “คืนวันนั้นฉันไม่หลับเลยแม้แต่นิด ฉันวิ่งไปที่แผนกวิสัญญี ไปชวนหมอหลิวคุยทั้งคืน…”
“…วันต่อมาฉันไปที่ศาลเจ้าขอยันต์คุ้มครองมาหนึ่งอัน…”
“…หมอเฉิน เรื่องแบบนี้จะพูดยังไงดีล่ะ บางสิ่งเชื่อว่ามีก็มี เชื่อว่าไม่มีก็อาจจะไม่มี แต่ผู้หญิงอย่างพวกฉันค่อนข้างขี้กลัว ดังนั้น…เชื่อว่ายันต์นี้ช่วยคุ้มครองได้ก็แล้วกัน”
เรื่องเล่าทั้งหมดนี่ทำให้เฉินชางรู้สึกหวาดระแวง
…
…
ในตอนกลางวันมีเด็กหญิงตัวน้อยคนหนึ่งวิ่งถือกล่องข้าวสีชมพูเข้ามาในแผนกฉุกเฉิน เด็กหญิงวิ่งเข้าไปมาในห้องทำงานด้วยความรีบร้อน
หลังจากที่เข้ามาในห้องทำงานแล้ว เด็กหญิงเหลียวซ้ายแลขวา แต่ก็ไม่เจอเฉินชาง
และในตอนนี้เอง หวังเชียนก็หัวเราะออกมาทันใด “อุ๊ย เถียนเถียน มาหาเฉินชางหรือครับ”
เสี่ยวเถียนเถียนมองหวังเชียนทีหนึ่ง พยักหน้าพร้อมกะพริบตาปริบๆ ด้วยนัยน์ตาที่กลมโต “ค่ะ!”
พยาบาลแผนกฉุกเฉิน
