หัวเราะออกมา “เถียนเถียน มาหาคนรักของหนูหรือจ๊ะ!”
ใบหน้าดวงน้อยของเถียนเถียนแดงระเรื่อ ยังคงไม่พูดไม่จา
เฉินชางเพิ่งจะกลับมาถึงแผนกฉุกเฉิน ก็ได้ยินคนตะโกนเรียกเขา “เฉินชาง แฟนตัวน้อยของคุณมาแล้ว”
เฉินชางชะงัก เขายืนอยู่หน้าประตูห้องทำงาน กวาดตามองเข้าไปภายในห้อง “เถียนเถียน หนูมาได้ไงครับ พ่อกับแม่หนูล่ะ”
ในเวลานี้ สวีเหลียงกับภรรยาก็เดินเข้ามาพอดี “คุณหมอเฉิน รบกวนคุณแล้ว เถียนเถียนจะมาหาคุณหมอให้ได้น่ะครับ เราเห็นว่าถึงเวลาต้องมาติดตามอาการหลังรักษาพอดี ก็เลยพาเถียนเถียนมาน่ะครับ”
เฉินชางยิ้ม เด็กคนนี้น่ารักจัง
เฉินชางลูบศีรษะเถียนเถียน “ไปกันเถอะครับ หมอจะดูแผลให้”
เถียนเถียนทำราวกับเป็นแม่บ้านตัวน้อย เธอส่ายหน้าพร้อมกล่าวว่า “กินข้าวก่อน เดี๋ยวเย็นหมดนะ วันนี้แม่จ๋าทำเกี๊ยว”
สวีเถียนเถียนแสดงท่าทางว่าถ้าไม่กินเกี๊ยวก่อนก็จะไม่ไป เฉินชางก็เลยจำใจนั่งลงกินเกี๊ยวจนหมด
เถียนเถียนยังคงเป็นเหมือนแต่ก่อน มองเฉินชางรับประทานอาหาร เช็ดปากให้เฉินชาง จากนั้นก็เอียงในหน้ารูปไข่มาใกล้เฉินชาง รอให้เฉินชางหอมแก้มหนึ่งที
แล้วจึงยอมไปตรวจแผลอย่างว่าง่าย
ถึงอย่างไรเสียก็เป็นเด็ก แผลหายไวมาก
หลังจากตรวจแผล
