งกับตกใจจนจนมือสั่น ซุปสาดกระเซ็น เนื้อหมูเส้นผัดซอสเปรี้ยวหวานเลิศรสหล่นลงไปอยู่บนพื้น
แพงขนาดไหนเนี่ย
ทุกคนอดเงยหน้าขึ้นมามองไม่ได้ เมื่อเห็นสีหน้าที่ซีดขาวของเกิ่งเหยียน เห็นได้ชัดมากว่าเธอตกใจจนเสียขวัญ
ซินเยี่ยน หมอแผนกอายุรกรรมโรคหัวใจที่นั่งอยู่ข้างเธออดถามไม่ได้ว่า “เกิ่งเหยียน เป็นอะไรคะ”
เกิ่งเหยียนลุกขึ้นแล้ววิ่งไปที่ห้องน้ำ
เธอเกาะอ่างล้างมืออาเจียนอยู่นาน!
สีหน้าเธอซีดขาว ภาพสะอิดสะเอียนยังคงผุดขึ้นในหัวไม่หยุด!
นานมาก นานมากๆ…
เกิ่งเหยียนก็ยังลบภาพนั้นออกไปจากใจไม่ได้
เมื่อคิดถึงจิ่งหราน เกิ่งเหยียนก็กัดฟันกรอดด้วยความโมโห เธอโกรธจนอยากจะฉีกร่างเขาให้เป็นชิ้นๆ!
เมื่อปีนั้นที่เฉินชางคนน่ารังเกียจเอาพยาธิตัวตืดในเนื้อหมูให้เธอดู เธอพะอืดพะอมคลื่นไส้อยู่หนึ่งเดือนเต็ม จนเกือบจะเลิกกัน!
…
…
ตอนนี้เป็นเวลาเกือบหนึ่งทุ่มกว่า หลังจากที่เฉียนเลี่ยงพาเฉินชางกับจิ่งหรานออกมาจากโรงพยาบาลแล้ว เขาก็สูดกลิ่นหมอกควันที่คุ้นเคยลงไปหนึ่งเฮือก แล้วก็ถอนหายใจออกมาในที่สุด
ถึงแม้ว่ากลิ่นหมอกควันจะไม่น่าภิรมย์ แต่ไม่รู้ว่าเพราะอะไร เฉียนเลี่ยงถึงรู้สึกว่าบรรยากาศในห้องผ่าตัดกลับไม่ปลอดโปร่งเท่า
