เฉินชางก็อดว้าวุ่นใจไม่ได้
ถึงขั้นที่ค่อนข้างรู้สึกไม่สบายใจ ผมไม่ได้คิดจะทำให้พวกคุณขาเตียงหักจริงๆ…
เฮ้อ…
…
เนื่องจากวันนี้เป็นวันสถาปนามหาวิทยาลัย ทุกคนที่ได้รับคำเชิญมาร่วมงานต่างก็เดินทางไปที่โรงแรมแห่งหนึ่งใกล้มหาวิทยาลัยที่ทางมหาวิทยาลัยจองไว้ให้
ถึงแม้ว่าจะเกิดเรื่องไม่คาดคิดขึ้น แต่ก็ยังควรได้รับประทานอาหารร่วมกัน
เพราะถึงอย่างไรก็เป็นวันครบรอบหกสิบปี
ทั้งโต๊ะมีแต่บุคลากรทางการแพทย์ที่เป็นกำลังสำคัญของโรงพยาบาลตงต้า ในฐานะที่เกิ่งเหยียนเป็นคนในครอบครัวของจิ่งหราน บวกกับเป็นศิษย์เก่าด้วย เธอจึงได้รับเชิญให้ร่วมรับอาหารด้วย ถึงเกิ่งเหยียนจะไม่ได้มีคุณสมบัติเพียบพร้อมที่จะนั่งร่วมโต๊ะกับหัวหน้าอาวุโสเหล่านั้นก็ตาม
เกิ่งเหยียนเป็นคนมีนิสัยเปิดเผยตรงไปตรงมาเข้ากับคนง่าย เป็นคนพูดคุยสนุกสนานยิ้มแย้มแจ่มใส ปรับตัวเข้ากับสถานการณ์ต่างๆ ได้ดี
ถึงอย่างไรเสียเธอก็จบปริญญาโทจากวิทยาลัยการแพทย์ปักกิ่งยูเนี่ยน บวกกับเป็นคนในครอบครัวของจิ่งหราน ดังนั้นทุกคนก็เลยให้เกียรติเธอ
แต่…
ทันใดนั้น…
เกิ่งเหยียนเมื่อก่อนหน้านี้ยังพูดคุยสนุกสนานจู่ๆ ก็โยนโทรศัพท์มือถือลงบนโต๊ะ แล้วก็กรีดร้องเสียงแหลมสูงในทันใด
ทำเอาทุกคนถึ
