ยียนก็ย่อมรู้สึกดีใจมาก
จิ่งหรานพยักหน้า: [อืม ผมมีรูปที่น่าสนใจจะส่งให้คุณดู คุณจะต้องไม่เคยเห็นมาก่อนแน่!]
เกิ่งเหยียนดีใจมาก: [ดีค่ะ รูปอะไรหรือคะ ฉันอยากเห็นจัง]
จิ่งหรานกดส่งรูปไป
เมื่อคิดถึงสีหน้าปลื้มใจของเกิ่งเหยียน จิ่งหรานก็ยิ้มออกมาด้วยความพอใจ เลยพิมพ์ข้อความส่งไปอีกว่า: [กินข้าวให้อร่อยนะ ผมจะรีบกลับ]
เมื่อเฉินชางเห็นรอยยิ้มแปลกๆ ของจิ่งหราน เขาก็หันไปถาม “คุณ…ส่งให้ใคร?”
จิ่งหรานยิ้มเล็กน้อย “แฟนผมครับ อ้อ! ไม่ใช่ ควรจะเรียกว่าภรรยาแล้ว เราสองคนใกล้จะแต่งงานกันแล้ว…”
“…เธออยู่แผนกอายุรกรรมโรคหัวใจ ไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อน เธอจะต้องทึ่งมากแน่”
เฉินชางชะงัก…
เอ่อ…
คุ้นๆ ว่าเกิ่งเหยียนจะกลัวพยาธิมากที่สุดแล้ว…
เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ เฉินชางก็อดกลืนน้ำลายไม่ได้ เขาหันไปมองจิ่งหรานด้วยความสงสาร “จิ่งหรานคุณยกเลิกรูปที่ส่งไปเถอะ เพราะก็ไม่ใช่ผู้หญิงทุกคนที่จะชอบรูปแบบนี้…”
จิ่งหรานหัวเราะ “เรียนหมอมา ไม่เป็นไรหรอกครับ”
จู่ๆ เฉินชางก็รู้สึกว่ากำหนดการวันแต่งงานของจิ่งหรานกับเกิ่งเหยียนอาจจะต้องถูกเลื่อนออกไป
ส่วนจะเลื่อนออกไปนานแค่ไหน ในส่วนนี้ตอบไม่ได้จริงๆ…
เมื่อคิดมาถึงตรงนี้
